Telefon çalmaya devam ediyordu, ama Emir’in parmağı ekrana gitmiyordu. Çünkü ekrandaki isim sabit değildi artık… harfler sanki canlıymış gibi yer değiştiriyordu.
“Sıradaki sensin” yazısı bir anda silindi.
Onun yerine sadece tek bir kelime kaldı:
“Bak.”
Emir yutkundu. Telefonun ışığı odanın karanlığını keskin bir şekilde yarıyordu. Kapı… hâlâ yarı aralıktı. Rüzgâr yoktu ama kapı yavaşça kendiliğinden biraz daha açıldı.
Gıcırdadı.
Emir geriye doğru bir adım attı. Tam o sırada telefondaki kamera uygulaması kendiliğinden açıldı. Ön kamera değil… arka kamera.
Ve görüntü, kapıyı gösteriyordu.
Ama odadan değil.
Başka bir yerden.
Sanki kamera, aynı odayı farklı bir açıdan izliyordu… ya da aynı oda değildi.
Kapının yanında duran siluet artık daha yakındı.
Ve Emir fark etti: Siluet hareket etmiyordu.
Yaklaşmıyordu.
Zaten hep oradaydı.
Sadece şimdi “görünür” olmuştu.
Telefonun ekranında bir şey daha belirdi: eski, kırık bir tarih.
“3 gün kaldı.”
O anda odanın içindeki ampul patladı.
Karanlık çöktü.
Ama telefon hâlâ çalışıyordu.
Ve son bir fotoğraf otomatik olarak çekildi.
Bu kez Emir kendini görmedi.
Boş odayı gördü.
Ama kapının hemen yanında, fotoğrafın köşesinde bir el vardı.
Emir’in omzuna dokunuyordu.
Ve ekranın en altına yeni bir bildirim düştü:
“Devam etmek istiyorsan, hatırlamalısın.”
Telefon aniden kapandı.
Sessizlik geldi.
Ama Emir’in cebindeki eski fotoğraf…
Artık sıcak değildi.
Islak gibiydi.