8. Bölüm — Anahtar
Gökçe odasına koştu.
Çekmeceleri açtı, yatağın altına baktı. Anahtarı nerede gördüğünü hatırlamaya çalışıyordu.
Sonunda komodinin üzerinde, daha önce hiç fark etmediği küçük metal parçayı gördü.
Anahtar.
Avucuna aldığında buz gibi olduğunu hissetti.
“Bunu nereden buldun?”
Annesinin sesi arkasından geldi.
Gökçe döndü.
“Sen biliyorsun.”
Annesi başını eğdi.
“Evet.”
“Ne işe yarıyor?”
Annesi anahtara baktı.
“Aynanın arkasında küçük bir kilit var.”
Gökçe şaşkınlıkla salona geçti. Aynanın çerçevesinin kenarlarını inceledi. Gerçekten de süslemelerin arasında küçücük bir anahtar deliği vardı.
Anahtarı yuvaya soktu.
Çıt.
Aynanın arkasındaki bölüm açıldı.
İçinden sararmış birkaç fotoğraf ve eski bir mektup çıktı.
Gökçe mektubu açtı.
“Eğer bunu okuyorsanız, aynadaki kişi hâlâ oradadır.”
Gökçe’nin kalbi hızlandı.
Mektubun devamında, aynanın yıllar önce genç bir kadına ait olduğu yazıyordu. Kadın aynaya bakarken yansımasının kendisinden bağımsız hareket ettiğini fark etmişti. Bir süre sonra yansıma konuşmaya başlamış, ardından aynadan çıkmanın yollarını aramıştı.
Fakat kadın korkup aynayı kapattırmıştı.
Son satırda ise tek bir cümle vardı:
“Onu serbest bırakmanın yolu, aynayı kırmak değil; onun gerçekten kim olduğunu hatırlamasını sağlamaktır.”
Gökçe mektubu yavaşça indirdi.
“Demek mesele bu…”
Aynadaki kadın ona baktı.
“Ben kim olduğumu hatırlamıyorum.”
Gökçe yaklaştı.
“Peki neden benim yüzüm?”
Kadın bir süre sustu.
“Çünkü sen bana kendimi hatırlatıyorsun.”
Annesi gözlerini sildi.
“Belki de yıllardır aynada kalan şey bir insan değil… yarım kalmış bir hayat.”
Gökçe kadının elini tuttu.
Bu kez geri çekilmedi.
“Peki ne istiyorsun?”
Kadın pencereye baktı.
“Bir gün bile olsa… kendi hayatımı yaşamak.”
Gökçe gülümsedi.
“Öyleyse sana bir hayat bulacağız.”
Tam o anda aynanın yüzeyi çatladı.
Ama bu kez korkutucu değildi.
Sanki ayna, yıllardır tuttuğu sırrı sonunda bırakmaya hazırlanıyordu.
