6. Bölüm — Dışarıdaki İlk Gece
Gökçe, aynanın boş kaldığını görünce ne yapacağını bilemedi.
Karşısında duran kadın ise sanki yıllardır ilk kez gerçek bir odaya adım atmış gibi her şeye dokunuyordu.
Kitaplara…
Perdelere…
Masanın üzerindeki kaleme…
Sonra kendi ellerine baktı.
Parmaklarını tek tek hareket ettirdi.
“Bunlar gerçekten benim mi?”
Gökçe cevap vermedi.
Annesi ise hâlâ temkinliydi.
“Evet. Ama ne kadar burada kalabileceğini bilmiyoruz.”
Kadın başını kaldırdı.
“Beni tekrar içeri gönderecek misiniz?”
Gökçe ilk kez ona dikkatlice baktı.
Kadının yüzünde korku vardı.
“Sen… aynanın içinde ne kadar zamandır varsın?”
Kadın gözlerini kaçırdı.
“Hatırlamıyorum.”
“Hiç mi?”
“Zaman orada aynı geçmiyor.”
Gökçe’nin içi ürperdi.
Kadın pencereye doğru yürüdü.
Dışarıda sabah olmuştu.
İnsanlar işe gidiyor, arabalar geçiyor, karşı apartmanın balkonundan bir kadın çamaşır asıyordu.
Kadın cama yaklaşarak uzun süre sokağı izledi.
“İnsanlar her gün bunu görüyor mu?”
Gökçe şaşkınlıkla sordu:
“Neyi?”
“Dünyayı.”
Bu tek kelime Gökçe’nin içindeki korkuyu biraz yumuşattı.
Tam o sırada kapı çaldı.
Üçü birden dondu.
“Kim olabilir?” diye fısıldadı Gökçe.
Annesi ona baktı.
“Sevim.”
Kapıyı açtıklarında gerçekten de Sevim teyze elinde bir tabakla karşılarında duruyordu.
“Sabah sabah rahatsız etmiyorum ya? Dün börek vardı, bugün de—”
Sevim teyze cümlesini tamamlayamadı.
Gökçe’nin arkasındaki kadına baktı.
Kadın da ona bakıyordu.
Bir sessizlik oldu.
Sevim teyze gözlerini kıstı.
“Gökçe…”
“Efendim?”
“Senin ikizin mi vardı?”
Gökçe’nin annesi hemen araya girdi.
“Sevim, uzun hikâye.”
Sevim teyze tabağı Gökçe’ye uzattı.
“Ben zaten kısa hikâyeleri sevmem.”
Kadın ilk kez gülümsedi.
Ve Gökçe o anda fark etti:
Aynadaki kadın, ilk kez gerçekten mutlu görünüyordu.
