5. Bölüm — Aynadan Çıkan
Gökçe, annesinin söylediği cümleyi anlamaya çalışırken aynadaki parmak biraz daha ilerledi.
Camın yüzeyi su gibi dalgalandı.
Gökçe bir adım geriye çekildi.
“Anne…”
Annesi hemen kolundan tuttu.
“Gökçe, bana bak. Aynaya bakma.”
Ama Gökçe bakmadan duramadı.
Aynanın içindeki kadın artık yalnızca bir yansıma değildi.
Elini tamamen dışarı çıkardı.
Sonra kolu…
Omzu…
Ve birkaç saniye içinde, aynanın içinden Gökçe’ye benzeyen genç bir kadın yere bastı.
Gökçe’nin nefesi kesildi.
Kadın başını kaldırdı.
Gökçe’ye baktı.
Aynı yüz.
Aynı saçlar.
Aynı gözler.
Ama yüzündeki ifade Gökçe’nin ifadesi değildi.
Kadın korkmuştu.
“Sen…” dedi Gökçe güçlükle. “Sen kimsin?”
Kadın cevap vermedi.
Annesi araya girdi.
“İçeri dön.”
Kadın annesine baktı.
İlk kez konuştu.
“Dönmek istemiyorum.”
Gökçe’nin tüyleri diken diken oldu.
Kadının sesi kendi sesine benziyordu ama daha eski, daha yorgun bir tınısı vardı.
“Orası çok karanlık.”
Annesi birkaç saniye sustu.
Sonra Gökçe’ye döndü.
“Ben sana yıllar önce anlatmalıydım.”
“Anne… Bu ne?”
Kadın odanın içinde yavaşça yürüdü.
Pencereye yaklaştı.
Perdeyi araladı.
Dışarı baktığında yüzünde öyle büyük bir şaşkınlık oluştu ki Gökçe korkusunu bir anlığına unuttu.
“Gerçekten dışarıda…”
Kadın cama elini koydu.
Sokağı, ağaçları, karşıdaki evleri uzun uzun izledi.
Sonra Gökçe’ye dönüp hafifçe gülümsedi.
“Burası çok güzel.”
Gökçe annesine baktı.
“Bizi öldürmeyecek, değil mi?”
Annesi başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Kadın kaşlarını çattı.
“Ben kimseye zarar vermek istemiyorum.”
O anda saat 02.42 oldu.
Aynanın içindeki oda boş kaldı.
Gökçe ilk kez aynaya baktığında…
Kendi yansımasını göremedi.
Çünkü aynada artık hiç kimse yoktu.
