Bölüm 4 — Annemin Bildiği
Gökçe o gece gözlerini bir türlü kapatamadı.
Aynada gördüğü fotoğraf aklından çıkmıyordu.
Genç bir kadın.
Dedesinin yanında.
Ve birkaç saniye içinde o kadının yüzünün kendi yüzüne dönüşmesi…
Bunun bir açıklaması olmalıydı.
Sabah olduğunda ilk işi aynanın yanına gitmek oldu.
Çatlak yoktu.
Cam sapasağlamdı.
Fotoğraf da görünmüyordu.
Sanki gece hiçbir şey yaşanmamıştı.
Gökçe elini aynanın üzerine koydu.
Soğuktu.
“Bana ne anlatmaya çalışıyorsun?”
Cevap yoktu.
Tam arkasını dönecekken telefon çaldı.
Annesiydi.
“Gökçe, ben yola çıktım. Bir saate oradayım.”
“Anne, dün gece aynada bir kadın gördüm.”
Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.
Gökçe bu kez daha sert konuştu.
“Bana artık ‘hayal görmüşsündür’ deme.”
Annesi derin bir nefes aldı.
“Akşam konuşacağız.”
“Hayır. Şimdi konuşacağız.”
“Gökçe…”
“Fotoğraftaki kadın kim?”
Bu kez annesi cevap vermedi.
Gökçe’nin içini buz gibi bir korku kapladı.
“Sen o kadını tanıyorsun.”
“Evet.”
Tek kelime.
Ama Gökçe’nin bütün dünyası bir anda değişti.
“Kim?”
“Eve geldiğimde anlatacağım.”
Annesi öğleden sonra geldiğinde elinde küçük bir çanta vardı.
Kapıdan girer girmez salona baktı.
Gözleri doğrudan aynaya gitti.
Gökçe bunu fark etti.
“Sen bu aynadan korkuyorsun.”
“Hayır.”
“Yalan söyleme.”
Annesi ceketini çıkardı.
“Bazen bazı şeyleri bilmemek daha iyidir.”
“Ben artık bilmek istiyorum.”
Annesi uzun süre sustu.
Sonunda koltuğa oturdu.
“Bu ayna senin dedene ait değildi.”
Gökçe kaşlarını çattı.
“Ne demek?”
“Deden onu birinden aldı.”
“Kimden?”
“Bilmiyorum.”
“Anne!”
“Gerçekten bilmiyorum.”
Annesi ellerini birbirine kenetledi.
“Ben çocukken bu evde kalırdım. Senin yaşındayken de birkaç kez aynayla ilgili garip şeyler gördüm.”
Gökçe’nin kalbi hızlandı.
“Ne gördün?”
Annesi aynaya baktı.
“Bazen yansımam benden önce hareket ederdi.”
Gökçe’nin ağzı açık kaldı.
“Sen bunu bana neden hiç anlatmadın?”
“Çünkü sen çocukken o aynaya baktığında hiçbir şey olmadı.”
“Peki şimdi neden oluyor?”
Annesi başını iki yana salladı.
“Bilmiyorum.”
Gökçe ayağa kalktı.
“Bence biliyorsun.”
Annesi cevap vermedi.
O gece annesi Gökçe’nin yanında kalmaya karar verdi.
İkisi salonda otururken Sevim teyze kapıyı çaldı.
“Çay getirdim.”
Üçü birlikte mutfağa geçti.
Bir süre normal şeylerden konuştular.
Sevim teyze yine mahalledeki dedikoduları anlatıyor, annesi gülüyordu.
Gökçe ise sessizdi.
Saat ilerledi.
Annesi sonunda:
“Yatalım artık,” dedi.
Gökçe odasına geçti.
Ayna karşısındaydı.
Saatine baktı.
02.40.
Bir dakika sonra odanın sıcaklığı değişti.
Gökçe’nin kollarındaki tüyler diken diken oldu.
Aynadaki yansıması ona bakıyordu.
Bu kez yüzünde korku vardı.
Gökçe fısıldadı:
“Ne istiyorsun?”
Yansıma elini kaldırdı.
Aynanın yüzeyine dokundu.
Gökçe de istemsizce elini kaldırdı.
Avuçları birbirine denk geldi.
Camın diğer tarafındaki el…
ayna yüzeyinin dışına doğru hafifçe bastırıldı.
Gökçe nefesini tuttu.
Cam dalgalandı.
Sanki suyun yüzeyine dokunmuş gibiydi.
Sonra bir parmak…
camın içinden dışarı çıktı.
Gökçe çığlık atamadan kapı açıldı.
Annesi odaya girdi.
Aynaya baktı.
Yüzündeki bütün renk çekildi.
“Gökçe…”
“Anne?”
Annesi bir adım geriledi.
Ve yıllardır söylemekten kaçındığı cümleyi söyledi:
“Sakın onun dışarı çıkmasına izin verme.”
