Bölüm 9

Bade duştan çıktığında evin sessizliği hâlâ üzerindeydi. Sıcak buhar cildine sinmişti, saçları nemli, gözleri yorgundu ama bir tür huzur da vardı bakışlarında. Havlusuna sarılıp odasına geçerken kapısını tam kapatmamıştı. Kafası meşguldü; yarınki ilk derse ne giyseydi, defterini mi yenileseydi, yoksa sabah kahvesini sade mi içseydi… Aklı dağınıktı. Sırtını yatağın ucundaki aynaya dönüp sütyenini eline aldı. Omzundan kaymak isteyen havluyu dirseğiyle tutarken, iki eliyle kopçayı birleştirmeye çalıştı. O sırada… koridordan gelen o hafif adımı fark etmedi. Barkın, odasından çıkmış, su almak için mutfağa geçiyordu. Ama gözleri, farkında olmadan karşıdaki odanın aralığından sızan ışığa takıldı. Ve o ışığın içinde Bade vardı. Sırtı açık, omuzlarından damlayan su damlaları teninde yavaşça ilerliyordu. Bir an donakaldı. Ama Bade döndü. Göz göze geldiler. Saniyelik bir duraksama. Sessizlik… keskinleşti. Bade’nin yüz ifadesi bir anda değişti. Gözleri büyüdü, sonra kaşları çatıldı. Omuzunu kavrayarak havlusunu daha sıkı sardı. Sesi kararlıydı, yumuşak ama iğneleyici: — “Hey. Sen beni mi izliyorsun?” Barkın, göz temasını bozmadı. Kıpırdamadı da. Sadece dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı. — “Kapı açıktı… Gözüm denk geldi. Sadece o kadar.” Ama bu söz Bade’ye dokundu. O “sadece” kelimesinin ardında gizlenmeye çalışan o sığlığı hemen sezdi. Gözlerini kısmadan baktı bir süre. Sonra tek kelime etmeden, bakışını onun gözlerinden çekti. Elini uzattı ve kapısını net bir şekilde kapattı. Ne yavaş, ne hızlı. Kararlı. Tık. Barkın, boş şişeyi hâlâ elinde tutuyordu. Ama ilk defa, sessizliğin onun lehine olmadığını hissetti. ⸻ İç Ses – Bade Kimse beni izlememeli. Ben görülmeyi seçerim. Ve bu gece… seçmedim.