Bölüm 4

Artıq gecəyarısı idi.Hər kəs çadırlarına getdilər.Bircə Fatimə getmədi..O,uşaqlıq dostlarını,anasını və uşaqikən 3 həyatdan qopmuş heyvanlarını yadına salırdı.Bu Fatimənin içində pis təsirlər yaradırdı.Hətda bu onun ürəyini çox sıxırdı.Həmişə hər şeyi içinə atar,hər kəsdən gizli ağlayar,üzülər, amma heç kəsə qəmli üzünü göstərməzdi.Çünki insanların onun dərdi ilə məşqul etmək istəməzdi.Həmişə insanların onu çox məsud,qəmli yerinə çox şən gülməli qız olaraq tanımaq istəyirdi.Əgər o,dostlarını tapsa idi, o qəmli qız yerinə saxta gülüşsüz həqiqi gülüşlərlə insanları əyləndirən bir qız olardı.Fatimə hər şeyi içinə ataraq içi-içini yeyir.Artıq ağlayanda belə boğazı ağrayırdı.Çünki bu ağlayışlar içə atılan o acı hekayələrdir.O, ömrü boyu bir gün dostlarına qovuşmaq ümidi ilə yaşayırdı.Bəli bu qız yazardır.Yazar özünü bu kitabda yer açıb öz xəyallarını gerçəkləşdirib.Öz xəyallarını oxuyuculara göstərmək istədi...