Təyyarədə birdən-birə problem çıxırdı.Təyyarə sallanmağa başladı.İnsanlar çox qorxurdu.Fatimədə dik atıldı.Zəhranı oyandırdı.Zəhra oyandı.Ətrafdaki insanların qorxmasından Zəhra hər şeyi anlamışdı.Təyyarənin bir qanadından kiçik partlayış baş verdi.İnsanlar qorxudan səs-küy salırdılar.Təyyarə bir adaya düşdü.Təyyarənin qabağ hissəsi parçalanmıştı.Qabağda oturan insanlar,pilotlar və başqalarıda həyatdan qopmuşdu.Zəhra və Fatimə ən arxada oturduqları üçün şanslı idilər.Amma bayılmıştılar.Sağ qalanlar 5-6 nəfər idi.Belə az nəfər olması təyyarənin balaca olması idi.Yəni qabağda sadecə 4 nəfər öldü(pilotları saymasaq).Fatimə və Zəhra ayıldıqda sağ qalanları ayıltıb onları bir araya topladılar.Zəhra dedi:
-Hər kəs bir neçə qruplara bölünsün və bir qrup yemək axtarsın, bir qrupda ocaq qalamağa odun axtarsın!
Özləridə çaxmaq daşı axtarmağa getdilər.Biraz axtardıqdan sonra çaxmaq daşınıda tapdılar.Geri qayıtdıqda otlaqlardan və ağacın arxasından səslər eşidirlər.Fatimə gedib ağacın arxasına baxmağa getdi.Zəhra onu gözləyirdi.Fatimə ağacın arxasına baxanda bir tora ilişib yuxarı çəkildi.Zəhra ondan səs-səmir çıxmadığını gördü və həmin yerə baxdı.Gördü ki,Fatimə tora ilişib yuxarıda asılı qalıb.Onu xilas etmək istədi amma arxadan bir hindu gəlib onun başına soba və ya başqa alətlə vurub bayıltdı.Sonra hindular gəlib qızları qəbilələrinə apardılar.Qızlar ayılanda özlərini bir ağaca bağlı olduğunu gördülər.Hindular qəribə səslər çıxararaq qızların ətrafında gəzirdilər.Sonra bir dəstə hindu böyük bir qazan gətirib qızların altına qoydular.Hindular qızların iplərini açmaq istəyərkən qəbilənin giriş qapısını iki qadın təpikləyərək qapını açır və içəri girir.Qadınların əlində tüfək var idi.Təbiikidə onlar sadecə bunlar ilə gəlməmişdilər.Oxlarla gəldilər ki,birdən mərmi bitər.Onlar hamısına bir-bir tüfəklə vurdu.Yer hindu cəsədi ilə dolu idi.Qəbilədən çoxlu çaxmaq daşı,bir neçə yeməklər və döşəklər çıxmıştı.Bunları bir-bir sahilə daşıyıb digər insanlarla kiçik çadırlar qurdular.Ocaq qaladıqdan sonra o 2 qadınla danışmaq istədilər.Birinci Fatimə sözə başladı:
-Salam bizi onların əlindən qurtardığınız üçün təşəkkür edirik.İstəyirik ki,sizinlə tanışaq.Mən Fatimə yanımdakı Zəhradır.
-Salam.Bunu etmək mənim üçün bir onurdur.Mən Züleyxa yanımdakı dostum isə Rüqayyə.Tanışdığımıza şadam.
-Bizdə şadıq.
Onlar söhbət edir,çox gözəl dost oldular.Züleyxa artıq uşaqken olan dostlarından bəhs edir:
-Mən uşaqkən bir bir məhəllədə müxtəlif dostlarla tanış olmuşdum,hətta mənim bir qardaşım var.İndi o Azərbaycanda idmançıdır.Mənim dostlarımın adı bunlardır:Cahangir,Fatimə,Zəhra,Əsma,Ruqəyya və onun ortancıl bacısı Fatimə əslində onunla çoxda dost deyiləm amma gəşəng qızdır.
Fatimə bunu eşidir şok olur və Zəhrada eyni şəkildə:
-Nə?bizimdə dostlarımızın adları belə olub!
Fatimə deyir:Yyyoxsa....Bəlkədə indi qarşı-qarşıyayıq....Bəlkə elə onlar bizik?Əmində deyiləm, amma bu təsadüfdə ola bilməz!
Züleyxa və Ruqayyə şok olur amma hələdə inana bilmirdilər.
