Fatimə onların davranışında qəribə bir tanışlıq hissi duyurdu, sanki yad insanlar deyil, illər öncə tanıdığı kimsə idilər.Amma bu hissi tam tutmağa çalışdıqca, xatirələri sanki dumanın arxasında gizlənirdi. Onlardan biri danışanda səsinin tonu Fatimənin beynində zəif bir işıq yandırırdı, digəri güləndə isə içində izah edə bilmədiyi bir istilik doğurdu.Hər detal — birinin əlini çənəsinə qoyub düşünməsi, digərinin gülərkən gözlərini qıyaraq baxması, hətta addımlarının ritmi belə Fatimənin yaddaşında sönmüş xatirələri oyatmağa başlayırdı. Sanki keçmişdən qalan bir şəkil yavaş-yavaş rəng alırdı, amma hələ də tam görünmürdü.Fatimə nə qədər çox onlara baxırdısa, bir o qədər çox hiss edirdi ki… bu tanışlıq təsadüfi deyil. Nəsə var idi. Nəsə çox qədim, çox yaxın… amma hələ də ona çox uzaq.Artıq Fatimə bunu cəmləşdirib düşünməyi qərar verdi:"Bu çox qəribədir...Yeni dostlarımın bəzi xüsusiyyətləri,hobiləri,görünüşü hər şey sanki mənə uşaqlıq dostlarıma çox oxşayırlar...Məsələn,Züleyxanın saç formasının uşaqlıq dostumla eyni olması,hətta uşaqlıq dostlarının adının eyni olması...Zəhra ilə eyni uşaqlıq mahnısına sahib olmağımız...Bbir dəqiqə...Mən artıq bundan başqa nə oxşarlıq tapım ki?Elə onlar imiş?"Fatimə sevinçdən sevinçgöz yaşı tökdü.Zəhra gecəyarısı yuxusu tutmadığı üçün oyanıb biraz sahiıdə gəzmək istədi.Birdən Fatiməni oradan yerdə oturan halda gördü.Onun yanına getdi və onun ağladığını görüb soruşdu:
-Noldu Fatimə?Niyə ağlayırsan?Nəsə olub?
-Narahat olma bu sevinç gözyaşlarıdır...Mən sənin uşaqlıq dostunam Zəhra....
-Nnə?Necə yəni?
-Heç mi düşünmədin?Eyni uşaqlıq mahnısına sahibik hələ bu deyil sən uşaqikən olan Zəhraya çox oxşayırsan.Həm Züleyxanın sözlərinə fikir vermədin?Səndə demişdin,məndə demişdim ki eyni uşaqikən olan dostlarımızın adları ilə eynidir!
Zəhra artıq hər şeyi anladı...Oda o qədər sevindiki,uşaqikən qucaqlamağ o qədərdə istəməyən qız indi öx istəyilə Fatiməni sıxıca qucaqladı...Fatimə ondan birşey soruşdu:
-Zəhra sən və digər dostlarımız...mənim məhəllədən köçdüyümü anladığınızda heç biraz darıxma hissi keçirdiz?İllər keçsə belə məni bir dəfə də olsa unutduz?Mən hər gecə sizin üçün ağlamışdım..bəs siz?Sizdə mənim üçün bir dəfədə olsa gözyaşı tökdüz?
-Digərlərini bilmirəm amma...Mən sənin üçün darıxmıştım..sənsiz oyunlar sıxıcı idi...Sənsiz keçirdiyimiz saatlar,dəqiqələr,günlər,illər...artıq nə dadı...nədə duzu qalmışdı...
-Mənimdə yaz tətillərim sizsiz olanda sıxıcı oldu.Bəlkə telefonla vaxt keçirsəm günümü belə əylənərək keçirərəm amma olmadı....Yaz tətili olmasa belə telefonda oynadığım oyunlar məni güldürmədi,ən gülməli videolara gülə bilmədim....
Onlar biraz dərtləşdiktən sonra çadırlarına gedib yatdılar.Səhər açıldı.Durub digər qızlara bu şad xəbəri verməyə getmişdilər.Zəhra sözə başladı:
-Biz sizə birşey deməliyik...
-Biz əslində sizin uşaqlıq dostunuzuq..Bilirəm bunu demək biraz ani oldu...Amma sizə necə tapdığınızı açıqlayacayıq.
Züleyxa və Ruqayyə çox təəccüblənirlər amma əmin olmaq üçün izahıda eşitmək istəyirdilər.Fatimə sözə başladılar:
-Züleyxa yadındadı sən uşaq vaxtı saçını istəmədiyin halda kəsdirtmişdin.Saçının arxası qısa önü isə uzun idi.Hətta sən bir dəfə biz danışanda dostların haqqında danışmışdın.Orada çəktiyin bütün adlarda biz və digər dostlarımız var.Rüqayyə sən məktəbə gedirdin amma mən məktəbə hazırlaşırdım...Sənin ananda mənim haxırlıq müəlliməm idi yadındadır?
Uşaqlıq dostlarını görən qızlar sevinçlə bir-birinə sarıldılar,sözlər ehtiyac qalmadan duyğularını ifadə etdi.Onlar çoxluca söhbət etdilər,güldülər və əyləndilər.Elə bir-birilərinə bağlı oldular ki, heç kim onları ayıra bilməzdi..
