Rüzgâr, Astara sahilinin kayalıklarına çarparak uğulduyordu ama benim kulaklarımda sadece onun sesi çınlıyordu: "Bunu görmemen gerekiyordu."
Darcy, aramızdaki mesafeyi kapatıp elini uzattığında, gözlerindeki o derin, soğuk ifade ilk kez sarsıldı. Bir an için tereddüt etti; sanki elindeki zarfı alsa, aramızdaki o görünmez bağın tamamen kopacağından korkuyor gibiydi. Ben ise geri çekilmedim. Zarfı göğsümde tutuyordum, sanki o kağıt parçası aslında benim kimliğimin bir parçasıymış gibi.
"Peki ya gördüysem?" diye sordum, sesim rüzgârın sesinden daha net çıkmaya çabalıyordu. "Bu zarf, buraya neden geldiğinin cevabı mı, yoksa buraya gelmemen gereken asıl sebep mi?"
Darcy duraksadı. Uzun boylu gölgesi, gün batımının turuncu ışığında kumsala devasa bir karanlık gibi uzanıyordu. Cebinden çıkardığı bir mendille ellerini silerken, gözlerini bir an bile üzerimden ayırmadı. "Bazı sırlar, Gül, gün ışığına çıkarsa sadece sahiplerini değil, onlara dokunan herkesi yakar," dedi. Sesi artık daha yumuşak, ama yine de bir o kadar tehditkârdı.
"Korkuyor musun?" dedim cüretkârca. "Benim korkmadığım bir şeyden, senin gibi güçlü görünen bir adam neden bu kadar korkuyor?"
Darcy aniden öne atıldı ve elini uzatıp zarfı tam köşesinden kavradı. Zarfı çekmedi, sadece elimle beraber tuttu. Aramızdaki o birkaç santimlik mesafe, sanki dünyalar kadar büyüktü. Teninin soğukluğunu, parmak uçlarımda hissedebiliyordum.
"Korktuğum şey sırrın kendisi değil," dedi fısıltıyla, yüzü yüzüme o kadar yaklaşmıştı ki nefesini hissedebiliyordum. "Senin, o sırrın içindeki gerçeği öğrendiğinde nasıl değişeceğinden korkuyorum."
Zarfı yavaşça elimden çekti ve arkasına bakmadan, sahilin karanlık tarafına doğru yürümeye başladı. Kumsalda bıraktığı ayak izleri, deniz suyuyla yavaş yavaş silinirken, arkasında sadece bir soru işareti değil, hayatımı değiştirecek bir merak bırakmıştı.
Zarfın mührünü açmamıştım ama o zarfın içinde, ailemin yıllardır sakladığı o kara lekeli geçmişin, yani babamın isminin yazılı olduğunu biliyordum.