Astara sahiline vuran dalgaların sesi, zihnimdeki kelimelerin gürültüsüne karışıyordu. Defterim kucağımda, rüzgârın getirdiği tuzlu havayı içime çekerken, kasabamızın değişmez sakinliğinin bozulacağını hissetmiştim.
Mr. Darcy’yi ilk gördüğümde, onun bu küçük sahil kasabasına ait olmadığını anlamam uzun sürmedi. Üzerindeki karanlık, pahalı ceket ve bakışlarındaki o aşılmaz buzdan duvar... Kasabadaki herkes onun "kibirli yabancı" olduğunu fısıldıyordu. Ama ben onun gözlerinde kibirden fazlasını görmüştüm; bir yük, bir pişmanlık ve belki de biraz korku.
Tam yanımdan geçtiği sırada, pardösüsünün iç cebinden eski, mühürlü bir zarf düştü. İnsanların hakkında bu kadar çok konuştuğu bu adam, bir an duraksadı. Göz göze geldik. O an, bakışlarında tanıdık bir acı hissettim; sanki ikimiz de aynı yarım kalmış hikayenin farklı sayfalarındaydık.
Zarfı yerden aldım, üzerindeki eski mühür parmaklarımın altında soğuktu. Darcy, bana doğru bir adım attı. Yüzünde sert bir ifade vardı ama sesi, rüzgârın uğultusu kadar kırılgandı:
"Bunu görmemen gerekiyordu," dedi.
Sesi sadece bir uyarı değil, aynı zamanda bir davet gibiydi. O an anladım ki, onun buraya gelişi bir tesadüf değildi; o, benim ailemin yıllardır sakladığı, unutmaya çalıştığı o eski sırrın anahtarını taşıyordu.
