Sabah Saat on ikide uyanmıştım ve ilk uyanan bendim diğerleri hâlâ uyuyordu uyandığımda televizyon açık kalmıştı bende yavaşça kalkıp televizyonu kapattım ve elimi yüzümü yıkayıp odaya geri döndüm herkes yavaş yavaş kalkmaya başlamışlardı ve hepsi yüzünü yıkayıp odaya geri geldiler herkes gelince ben söze atıldım;
Kayra: Artık kalkıp kahvaltı hazırlamalıyız hadi
Affan: Hepimizmi hazırlıcaz
Kayra: Tabiki hepimiz
Affan: Ayşeyle sen hazırlasan olmazmı?
Kayra: Hayır olmaz kalkın ve yardım edin.
Eymen: Tamam hadi mutfağa gidelim.
Kayra: Tamam şimdi Affan sen tabakları hazırla ben yumurta yapayım Alp sen dolaptan bişeyler koy sofraya ayşe sende affana yardım et beraber tabakları hazırlayın Eymen sende malzemelerin yerlerini göster.
Eymen: Tamam bana uyar.
Affan: Ama o okadar çok iş yapmıyorki neden
Kayra: Çünkü o ev sahibi ve bize eşyaların yerini söylemesi gerekiyor hadi ama Affan sende okadar iş yapmıyorsun siz ayşeyle ikimiz yapıcaksınız ve sadece tabakları koyucaksınız.
Affan: Of ya tamam
Bir anda diğerleride ona bakıp kahkaha attılar tabiki bende ona bakıp gülmeye başladım.
Affan: Neden gülüyorsunuz ya
Eymen: Yok bişey öylesine
Affan: Tabi canım
Hepimiz sofrayı daha hızlı kurmuştuk ve oturup kahvaltı yaptık en azından sofradada çok o konulara deyinmemiştik çok rahattık beraber gülüyorduk. Biraz sonra eymenin annesi geldi ve onuda yemeğe davet ettik gelip yanımıza oturdu bende kalkıp ona çay koydum ve yemek yiyip yanımızdan ayrıldı:
Kayra: Evet şimdide sofrayı toplamalıyız.
Affan: Aaa kapı çaldı sanırım ben bı bakayım
Ayşe: Ben kapının çaldığını duymadım
Alp: Bence biz duyana kadar bekle
Deyip gülmeye başladı ve ardından bizde gülmeye başladık tam sofrayı toplayacaktıkki bir anda kapı çaldı ve Affan bir anda gülmeye başlayarak söze atıldı:
Affan: Şuan her kim geldiyse hayatımı kurtardı şu sofrayı toplamaktan kurtuldum. Ben hemen bakayım
Kayra: Kimmiş o
Affan: Bir tane kadın Eymen bakarmısın bı
Eymen: Aaa bu bizim komşu buyur abla biseymi lazım
Komşu: Evet varsa biraz şeker alabilirmiyim acaba şimdi markete gitmeye üşendimde
Eymen: Tabiki abla bekle getireyim
Komşu: Ah çok teşekkürler ben gideyim kendine iyi bak görüşürüz
Eymen: Görüşürüz. Evet Affan hadi bakalım devam edelim sofrayı toplamaya
Affan: Ne daha bitmedimi
Kayra: Hayır seni bekledik beraber yapalım dedik şaka şaka az kaldı hadi
Affan: Çok iyi yapmışsınız beni bekleyerek çok düşüncelisiniz
Kayra: Rica ederiz hadi tabakları makineye koyalım bitti
Affan: Sonunda bitti
Ve hepimiz oturma odasına gidip tekrar düşünmeye başladık o zor ama yine gelmiştik ama bukez neyseki evdeydik ve bişey olması biraz zordu.
Kayra: Pekala ilk önce onların bir sırrını bulalım aranızda bir sırrını bilen varmı?
Eymen: Ben bilmiyorum dediğim gibi ben ikinci kademeydim ve affanda ama Alp biliyor olabilir
Alp: Hayır bizede okadar çok bişey söylemediler yani bilmiyorum affanın bir defteri vardı belki onda bişeyler vardır.
Affan: Sanmam ama bakabiliriz bunun için bizim eve gitmemiz gerek defterim evde.
Alp: Tamam hadi gidelim ben arabanın anahtarını alayım sizde hazırlanın
Kayra: Eminmisiniz dün az daha ölüyorduk.
Eymen: Buna mecburuz hadi ama hep beraber olucaz korkmayın.
Deyip arabaya atladık Eymen her zamanki gibi ön koltuktaydı Affan ben ve ayşe arkadaydık. Affan evini tarif ediyordu bende korkudan etrafa bakıyordum. Biraz geçtikten sonra affanların evine geldik. Hızlıca evine girip kapıyı kitledik affanın annesi evdeydi onunla selamlaşık Affanın odasına geçtik ve defteri bulduk. Hemen çalışma masasına oturup bakmaya başladık Affanın annesi biraz sonra odaya gelip bişey isteyip istemediğimizi sordu hepimiz hayır dedik ve araştırmaya devam ettik tam affanın annesi odadan çıktıktan sonra kapı çaldı kapıyı Affanın annesi açıcaktıki Affan endişe edip o açtı arkasındadabiz vardık kapıyı açtığında karşısında bir adam duruyordu ve elinde bir mektup vardı sanırım postacıydı ve bize doğru zarfı uzattı herkes korkudan dalıp gitmişti hemen zarfı alıp imza attım ve kapıyı kapattım postacıda şaşırmıştı kapı kapanınca oda gitti ve kapının arkasında hepimiz birbirimize bakıyorduk zarfta nedense hepimizin ismi vardı ve onu açmaya korkuyorduk bizim burda olduğumuzu nasıl biliyorlardı ki hemen herkesi odaya doğru yavaşça ittim ve kapıyı kapattım affanın annesi odadan kimin olduğunu sordu bende postacı dedim affana posta gelmiş dedim ve oda tamam deyip konuşmayı bitirdi Affan çok korkmuştu ve bukez sessizliği ben bozdum ;
Kayra: Şimdi napıcaz açıcakmıyız
Affan: Sizce bizim burda olduğumuzu nasıl biliyorlar
Eymen: Bilmiyorum sanırım takip edildik.
Alp: Ama kimse yoktu yani hiç kimseyi görmedik
Ayşe: şimdi nolucak?
Kayra: Tamam zarfı açıyorum şuan sadece onu okuyalım ve çözüm bulalım.
Eymen: en doğrusu bu
Affan: ya yine anneme zarar verirlerse ben napıcam.
Eymen: sakin olurmusun şuan napıcağımızı düşünelim ve zarfı okuyalım hepimiz seni anlıyoruz bizimde ailemiz var.
Affan: Ben o tarikata neden girdimki ya aklımda ne vardı.
Alp: Sakin ol lütfen hepimizin bı amacı vardı o tarikate girerken.
Affan: Tamam tamam sakinim hadi açalım şu zarfı.
Kayra: Tamam.
Selam çocuklar sanırım geçen gün benim evime gelmişsiniz ben birisini görevlendirmiştim ve dediğim şeyi yapmış size benim öldüğümü söylemiş aslında hayır ölmedim ben de önceden o tarikatte olan biriyim erlik tarikatından ayrıldım çünkü artık kimliğim anlaşılmıştı ve amacım onları araştırmaktı anladığım kadarıyla sizde o tarikatı araştırıyorsunuz bende ayrıldıktan sonra araştırdım ve araştırmaya devam ediyorum sizden tek istediğim bişey öğrendiyseniz o kadına söylemeniz oda bana anlatıcak ve onu durdurma ihtimalimiz olabilecek evet bana güvenemeyede bilirsiniz ama tek yapa bileceğimiz bu birbirimize güvenmek yazıcaklarım bukadar.
Kayra: Mektup burada bitiyor.
Affan: Sizce ona güvenmelimiyiz
Eymen: Bilmiyorum ama yapıcak bişeyimiz yok tek çare bu umalımda kandırılmış olmayalım.
Kayra: Tamam ozaman o eve geri gidiyoruz.
Alp: Kadını nasıl bulucaz peki.
Kayra: Kadın bizi bulucak orada oturucaz ve bekliyeceğiz.
Affan: Ya kadını beklerken o adamlar gelip bizi vururlarsa.
Kayra: şuan tek çaremiz bu anlamıyormusunuz bişey yapamayız Affanın defterinide alalım ve gidelim hadi.
Eymen: Sanırım Kayra haklı başka çare yok.
Hepimiz hazırlanıp alpin arabasına bindik ve o evin oraya gittik o sıkıştığımız sokağı görünce hepimizi bir korku sardı ama bişey yapamazdık eve vardığımızda kapıda dünki kadın duruyordu ve sanki bizim geliceğimizi biliyor gibiydi arabadan indik ve kadının yanına gittik kadın görelim diye el salladı ve bizi alıp dünki parka gittik hepimiz hâlâ korkuyorduk. Kadın söze atladı
Kadın: Merhabalar size mektubun gelmiş olması gerek o yüzden burdasınız dimi.
Kayra: Evet mektup için geldik
Kadın: Tamam bu bize güvendiğiniz anlamına geliyor. Neler biliyorsunuz bakalım?
Eymen: Biz mektubu yazan kişi ile konuşmak istiyoruz eğer mümkünse bildiklerimizi ona anlatsak daha iyi.
Kadın: Onun bunu kabul ediceğini sanmıyorum.
Kayra: Ozaman bildiklerimizi size söylemiyeceğiz.
Kadın: Tamam yarın ona bunu sorarım ozaman yarın görüşürüz.
Kayra: Telefonunuzu verseniz olurmu size böyle ulaşalım
Kadın bize telefonunu verdi ve oradan ayrılıp arabaya bindik ve Alp hepimizi eve bıraktı kendisi eymenle kalıcaktı. Eve geldiğimde annem yemek yapmıştı ve gecenin nasıl olduğunu sordu güzel olduğunu söyleyip sofrayı kurmasına yardım ettim. Yemek yedikten sonra beraber çay içip film izledik. Daha sonra ben odama geçtim. Biraz sonra telefonum çaldı ve baktığımda hepsi bir görüntülü arama başlatmışlardı. Açıp yatağımın üzerine oturdum. Ve konuşmaya başladık;
Affan: O adama güvenecekmiyiz
Eymen: Bilmiyorum ama o bize güvenip görüşmeyi kabul ederse evet ona güveneceğiz.
Ayşe: Sizce kabul edicekmi?
Kayra: Büyük ihtimalle kabul edicek. Başka seçeneği yok
Alp: Bence okadar inanmayalım adam gizli ajanmış sizce bizden fazla şey biliyor olmazmı o bu işleri daha iyi biliyor biz okadar iyi değiliz.
Affan: Evet aslında Alp haklı.
Kayra: Ama eğer bizden fazla şey biliyorsa ozaman neden bize ulaşsınki demekki bilmedikleri var ve o bize yardımcı olabilir çünkü biz bir açığını bulsak bı bişey yapamayız ama onlar yapabilir.
Eymen: Kayra haklı o bize yardım edebilir en azından başlarını bulursak onu içeri atabilir hatta belki bildiğimiz en küçük şey bizi ona çıkartabilir. Yani bize ihtiyacı var her ne kadar çok bilgi biliyorsa bilsin. Ve bizimde ona ihtiyacımız var.
Alp: Evet haklı olabilirsiniz ama hala bizimle konuşmak istediğinden emin değilim.
Kayra: Bende çok emin değilim ama başka şansımız yok yarını beklemek zorundayız. Neyse ben kapatıyorum çok uykum geldi.
Affan: iyi geceler
Ayşe: iyi geceler
Telefonu kapatıp çalışma masamdaki kulaklığı aldım ve şarkı açıp yatağıma yattım ve çok geçmeden uyumuşum.
