Sabah saat on ikiydi beni ayşe uyandırdı ve yemeğin hazır olduğunu annem söylemesini istemiş hemen kalkıp elimi yüzümü yıkadım ve kahvaltı masasına geçtik. Biraz sonra kapı çaldı ben biraz telaşlandım tabiki ayşe direkt atıldı ve eymenler gelicekti onlar geldiler galiba dedi ve kapıyı açmaya gitti annem bizi yanlız bırakmak için oturma odasına yemeğini alıp gitti ve onlarda kahvaltı masasına geldiler.
Affan: Günaydın
Kayra: Günaydın geliceğinizden haberim yoktu
Eymen: seni aradık Ayşe açtı telefonu uyuduğunu söyledi bizde seni rahatsız etmek istemedik ayşeye söyleyip geldik artık hızlı olmalıyız zamanımız azalıyor her an birimiz ölebilir.
Kayra: Tamam uyuyakalmışım biraz yoruldumda dün o yüzden
Eymen: Sorun değil
Kayra: size bişey sorucam o tarikatta neler yapıyorlardı okadar çok peşinize düşecek kadar çok merak ediyorum
Affan: Aslında bizde tam bilmiyoruz tarikatte üç kademe oluyor en baştakiler genelde korkunç yanlarını biliyorlar biz ikinci kademeydik çok bişey bilmiyoruz Yani
Alp: Ben aslında Üçüncü kademeydim
Eymen: Nasıl ya
Alp: Dediğim gibi ben üçüncü kademeydim zaten tüm şeyleri öğrendikten sonra korkup kaçtım ve kaçtığımı anladıklarında peşime düştüler. İşte sizinlede bir yada iki hafta sonra tanıştık.
Kayra: Peki bunu niye daha önce söylemedin ki?
Alp: Bilmiyorum sizi yeni tanıdım herşey bir anda gerçekleşti söylemeye fırsatım olmadı.
Eymen: Tamam neyse şimdi sen ne biliyorsun o tarikat hakkında anlat.
Alp: Üçüncü kademe tam olarak en başları değil sadece en baştaki emirleri gerçekleştirmeye çalışır. Bı gün benden birini öldürmemi istediler sanırım oda kaçanlardan biriydi ama ben yapamayacağımı söyleyince ya sen onu öldürürsün yada biz dediler. Bende onu öldürmeye gidiyorum diyerek oradan kaçtım.
Affan: Peki o kişinin resmini gösterdilermi sana?
Alp: Evet gösterdiler neden ki?
Affan : Eğer kaçan kişilerdense resmi o kitapta vardır heralde dimi?
Kayra: Evet vardır ama neden bulucazki anlamadım?
Affan: bilmiyorum ama onunla konuşabiliriz belki o bişeyler biliyordur olamazmı en azından bir soralım.
Kayra : Tamam bı bakalım kitaba
Kitabı çıkarttı baktık araştırdık ama okadar çok sayfa vardı ki tamı tamına yarım saatimizi aldı. Artık yemek masasını toplamamız gerekiyordu ben onları odama yönlendirdim ve birazda orda bakmalarını istedim bende burda yemek masasını toplayacaktım onlar odama gittiler ve bende masayı toplayıp bişeyler alıp odama gittim. Ve hala kitaba bakıyorlardı elimdeki cipsle kolayı çalışma masasına koydum ve onlara yardım etmek için yanlarına oturdum hâlâ birini bulamamışlardı. Yarım saat daha baktıktan sonra sonunda Alp bizi durdurdu ve bu adamdı dedi hepimiz bir anda o adama odaklanmıştık elime bir not kağıdı aldım ve adresini yazdım evi bizim eve yakın gibi duruyordu hemen hazırlanıp çıktık yirmi dakika sonra sonunda evine vardık zili iki üç kere çaldık ve açan olmadı bizde bir yere gitmiştir diyip kapıdaki merdivenlere oturup bekledik. Biraz sonra bir kadın yanımıza gelip:
Kadın: Siz kimi bekliyorsunuz bakayım
Kayra: İkinci katta oturan adamı bekliyorduk ama nerde olduğunu biliyormusunuz acaba
Kadın: Siz kimsiniz?
Eymen: Ben onun akrabasıyım onu ziyarete gelmiştim ama onu bulamadık nerde acaba
Kadın: sizin haberiniz yokmu?
Kayra: Neyden haberimiz yokmu?
Kadın: İkinci katta oturan adam iki hafta önce öldü polislerden duymuştum.
Kayra: Nasıl ya eminmisiniz?
Kadın: Evet malesef
Eymen: Teşekkür ederiz biz bilmiyorduk size iyi günler. Hadi gidelim
Yakındaki bir parkta banka oturduk ve konuşmaya başladık.
Kayra: tamda Alpin tarikatten ayrıldığı gün
Eymen: Evet demekki o geri gelmeyince başkasına vurdurdular
Kayra: evet sanırım öyle oldu belkide sizi kurtarmanın tek yolu o adamı canlı bulmaktı.
Affan: O adamı canlı bulsaydık nasıl kurtulacaktık ki sadece adamla konuşa bilecektik bukadar.
Kayra: Bilmiyorum ama tek çözüm yolu bu gibi gelmişti.
Alp: Şimdi ne yapıcağız bilen varmı çünkü zamanımız azalıyor şuan burda oturmamız bile tehlikeli.
Eymen: Bilmiyorum işte bu yüzden burda oturuyoruz yani kendimizi suçlamak için değil bir çözüm bulmak için düşünün. Affan ve Alp gidip yiyecek birşeyler alın ve bir yandan bişeyler yiyip konuşalım hadi.
Alp: Tamam
Diyip yanımızdan ayrıldılar hepimiz bir korku içindeydik napıcağımızı bilmiyorduk biraz sonra Affan ve Alp yanımıza geldiler.
Alp: Aldık ee bir şeyler buldunuzmu?
Kayra: Hayır hâlâ bulamadık hâlâ düşünüyoruz siz düşündünüzmü?
Affan: Hayır malesef
Kayra: Aslında şey yapsak onları sırlarıyla tehdit etsek olmazmı?
Eymen: Nasıl yani?
Kayra: Siz onlardan biriydiniz illaki sakladıkları birşeyler vardır onları polise vermekle tehdit etsek olmazmı?
Eymen: Bunu yapmaya kalksak üstümüze dikkatleri çekeriz ve bizi öldürmeye daha çok odaklanırlar. Ozaman napıcaz peki.
Kayra: Bilmiyorum ama bundan başka ne yapabiliriz ki yapabileceğimiz bir şey yok anlamıyormusunuz.
Affan: Anlıyoruz ama bunu yaparsak eymenin dediği gibi olur bu en son seçeneğimiz olsun tamammı?
Alp: Kayra nereye bakıyorsun? Kayra!
Kayra: Orda birileri var ve buraya oturduğumuzdan beri bize bakıyorlar onlardan olabilirlermi?
Eymen: Kimler?
Kayra: Salıncağın oraya bakın.
Eymen: Evet sanırım onlardanlar.
Kayra: Napıcaz?
Affan: Hepimiz dağılacağız ve arasokaklarda izimizi kaybettirip kayranın evinde buluşalım hızlı koşmaya çalışın şuan sadece bunu yapabiliriz.
Eymen: Tek seçenek bu tamam bir yere kadar beraber gidicez sonra hepimiz dağılıcaz hadi yavaşça kalkalım ve hızlı olun lütfen unutmayın ki bizi öldüre bilirler.
Hepimiz kalktık ve çöplerimizi çöp kutusuna atıp yola koyulduk.
Affan: Biriniz arkaya baksın geliyorlarmı?
Eymen: Sen baksana
Affan: Hayır ben bakamam korkuyorum bence Kayra baksın.
Kayra: Ne! Neden?
Affan: Çünkü onları sen farkettin ve biz bilmiyoruz hadi bak.
Kayra: Tamam
Arkamı döndüm ve bakakaldım. Herkesin dikkati bendeydi herkes takip edip etmediklerini merak ediyorlardı. Affanın bana seslenişi ile önümü dönüp onlara baktım.
Affan: Kayra ne oldu?
Alp: Kayra!
Kayra: Az önce iki kişilerdi ama şimdi bir kişiler.
Eymen: Diğeri nerde?
Affan: Sanırım ben buldum?
Hepimiz bir anda affanın baktığı tarafa doğru baktık ve hepimiz şok olduk diğer adam karşımızda bize silahını uzatmış bekliyordu. Eymen sağa sola bakmaya başladı ve o an bizde ona bakıyorduk bir anda göz işareti yapıp sol tarafta ki ara sokağı işaret etti ve bir anda koşmaya başladık. Ama bukez ayrılmadan koşuyorduk ve arkamızdan bir anda silah sesi duyuldu arkaya baktığımda ikiside bizi kovalıyordu. Hepimiz tüm hızımızla koştuk ve onlardan daha hızlıydık onları bir sokak geride bıraktık ve hemen sağ tarafa dönüp onlardan kurtulduk. Ama hiçbirimiz durmadık ve koşmaya devam ettik ve Alpin arabasını bulduk sonrada binip eymenlerin evine gittik. Bizim eve gidemezdik bu yüzden eymenlere gittik. Kapıyı eymenin annesi açtı hepimiz korku içindeydik eymenin odasına geçtik ve annesi tamda işe gitmeye hazırlanıyordu o gittikten sonra bizde oturma odasına gittik ve hepimiz oturup konuşmadan karanlıkta öylece oturuyorduk. Sonunda Eymen sessizliği bozdu;
Eymen: Tamam yeni plan bugün herkes burda kalıyor tamam mı hepiniz ailenizi arayın ve arkadaşımda kalıcam deyin.
Kayra: Tamam
Yer yatağını yaptık ve yine yerde erkekler yattı bizde ayşeyle yatakta yattık ama hiçbirimizin uykusu yoktu o an ölebilirdik hepimiz bundan korkuyorduk evet ilk başlarda çok korkmuyorduk artık peşlerini bırakırlar dedik ama şuan herkes korkuyordu kalkıp yer yatağına baktım ve erkekler uyumuş gibilerdi aslında ayşede uyumuş gibiydi ben hala ayaktaydım bende onları uyandırmamak için oturma odasına gidip televizyonu açtım sesini kıstım ve netfilixe girip bir film açtım ve tam izlemeye başlıyacaktımki bir anda odanın kapısı açıldı ve Affan ve Alp karşımdaydı
Affan: Gelebilirmiyiz
Kayra: Tabiki gelin
Dedim ve ikiside bana katıldı filmi açtık kafamızın biraz dağılması gerekiyordu biraz sonra Eymen ve ayşede gelip yanımıza oturdular hepimiz oturup film izlemeye başlamadan önce Eymen kalkıp bize aburcubur getirdi ve oturup filmi açtık ve izlemeye başladık biraz olsun kafamız dağılmıştı ve rahatlamaya başlamışt
ık ve hepimiz filme odaklanmıştık hepimiz oturduğumuz yerde yavaşça uyuya kaldık.
