Ertesi sabah saat onda uyandım annem çoktan kalkmıştı babamda erkenden işine gitmişti annemle beraber yemek yedik ve ben yine dışarıya çıktım metroya binip eymenlerin evine gittim ve kapıyı çaldım kapıyı eymenin annesi açtı ve aramızda küçük bir diyalok geçti
Kayra: Merhaba
Ayşe: Merhaba kimsiniz?
Kayra: Ben Kayra oglunuzun arkadaşıyımda onu görmeye gelmiştim.
Ayşe: Eymen hala uyuyor dün bir arkadaşı gelmiş bizde kalmışta onunla geç saate kadar oturdular saat üçe doğru uyudular istersen gel içeriye biraz konuşur çay falan içeriz.
Kayra: çok iyi olur teşekkürler
İçeriye girdik ve ben oturma odasına geçtim eymenin annesi ise mutfağa geçti büyük ihtimalle kahvaltı hazırlıyacaktı çünkü yeni uyanmış gibiydi. Biraz oturma odasında oturduktan sonra beni yanına çağırdı kahvaltı hazırlamıştı ve oturmamı söyledi teşekkür ettim ve oturdum ve yine sohbete başladık
Kayra: pardon isminizi sormayı unuttum ama
Ayşe: Benim adım Ayşe
Kayra: Tanıştığıma memnun oldum.
Ayşe: bende memnun oldum Kayra kaç yaşındasın?
Kayra: 20 yaşındayım
Ayşe: aaa gençmişsin oğlumla aynı yaştasınız
Kayra: Eymen demi 20 yaşında?
Ayşe: Evet sen bilmiyormuydun?
Kayra: Aslında yeni tanıştık tam konuşamamıştik
Ayşe: Ah benden duymuş oldun
Tam bu sırada kapı sesi geldi ve Eymen de mutfağa geldi.
Eymen: Hoşgeldin
Kayra: Hoşbulduk
Eymen: geleli çok oldumu
Kayra: Biraz oldu ama sorun olmadı annenle konuştuk
Eymen: hmm tamam
Ayşe: kayrayı hiç sıkmadım
Eymen: Sıkarmısın hiç
Ayşe: Hadi arkadaşınıda uyandır gelsin
Eymen: tamam ben gidip alayım onu
Ve ikisi beraber geldiler
Affan: Günaydın Kayra
Kayra: Günaydın Affan ağrın varmı?
Affan: Hayır bugün daha iyiyim
Ayşe: ne olmuştu ki
Eymen: Bişey olmamıştı sadece ayağını burkmustu.
Ayşe: Ah bende mühim bişey oldu sandım. Neyse canım benim hemen gitmem lazım yoksa ise geç kalıcam kendinize iyi bakın
Eymen: Tamam anne
Hepimiz yemek yedik ve hepimiz eymenin odasına gidip oturduk ve affanla konuşmaya başladık.
Kayra: Sen annene haber verdi mi bugün burada kalacağını
Affan: Evet akşam aradım ve söyledim ama bugün bı orayada gitmemiz lazım beni görse iyi olur.
Kayra: Tamam bir uğrarız ama yine burada kalman gerek
Affan: Neden
Kayra: Evini biliyorlar seni bulurlarsa öldürürler
Affan: Ama burayida bilmiyormu
Kayra: Evet biliyor ama ikiniz olursanız daha iyi olur.
Affan: Tamam
Kayra: Peki şimdi napıcaz
Eymen: şimdi Affanı korumalıyız onu tekrar öldürmemeleri için.
Kayra: Tamam ama kitap nolucak
Eymen: Bilmiyorum napıcağız biz ya tamam bugün Affanların evine gidicez ve annesine gözükücez. Burada kalmasını isticez ve geri gelip o kitapta neden bizim ismimiz var onu araştırıcaz ve düşünücez.
Konuşma bitince ikisinde üstlerini giyindiler Affan eymenin pijamasıni giymişti onu çıkarttı ve yine onun tişörtlerini giydi çünkü dün vurulduğu için tişörtü kan içindeydi. Acaba affanın annesine vurulduğunu söylemeliyiz bilmiyorum ve bı anda söze atıldım.
Kayra: Sence annene vurulduğunu söylemelimiyiz?
Eymen: hayır çok telaslanır.
Affan: Evet söylemeyeyim daha neden öldürülmeye çalışıyoruz onu bilmiyoruz ilk onu bulalım ve annem çok telaşlı biridir eğer söylersek beni eymenlere kalmaya göndermez hatta belki evden bile çıkarmaz.
Kayra: Ama bilmesi gerekmez mi çocuğu vuruldu sonuçta
Affan: Şimdilik değil lütfen şimdi merdivenlerden inmeme yardım eder misiniz?
Eymen: Tamam ben yardım ederim.
Beraber evden çıkıp metroya gittik ve bir koltuğa oturduk. Daha sonra Affan bizi evine götürdü ve kapıyı çaldık kapıyı annesi açtı
Sevinç: hoşgeldiniz oğlum ben biraz daha kalırsın diye bekledim.
İçeriye girdik ve arkamızdan kapıyı kapattı
Kayra: Hoşbulduk
Affan: Biz odamdayiz anne
Sevinç: Tamam oğlum
Affan hâlâ eymeni tutuyordu tam olarak düzgün yürüyemiyordu. Beraber affanın odasına girdik. Girdiği gibi dolabına yöneldi ve bı kaç kıyafetini aldı ve bir günlük gibi kilitli bı defter aldı acaba o günlükmüydü yoksa sadece bir deftermiydi? Neyse odadan çıktı ve annesinin karşısına geçti ve
Affan: Anne ben biraz daha eymenlere kalmak istiyorum
Sevinç: Neden?
Affan: Anne evde sıkılıyorum biraz daha lütfen
Sevinç: Tamam
Affan: teşekkürler ve görüşürüz
Odasına gitti ve hazırladığı çantayı alıp odadan çıktı tam kapidayken annesine sıkıca sarıldı ve yine yola çıktık metroya bindik ve eymenlere gittik. Giderken marketten biraz aburcubur aldık ve eve girdik ben aburcuburları alıp mutfağa gittim onlar ise odaya geçtiler eymenin annesi hâlâ gelmemişti. Biraz sonra aburcuburlarla bende odaya girdim ve yanlarına oturdum. İkiside aburcuburlardan yemeye başladı. Ve bir anda konuşmaya başladık
Eymen: Affan biraz düşün hiç bu hayatta düşmanın oldumu?
Affan: Hayır herkesle hep iyi oldum ben kimseye bişey yapmadım ya sen yani senin düşmanın varmı?
Eymen: hayır hiç düşmanım olmadı ikimizinde hiç düşmanımız olmadı ozaman neden böyle bir defter var ve tek tek ölüyoruz.
Kayra: peki defterdeki diğer işime bir baksak belki onlar hatırlarlar olmazmı?
Eymen: Bu zekice
Hemen elime bir not kağıdı daha alıp eymenin çalışma masasına oturdum ve sayfaları açtım kitaba bakarken onlarda yanımda durdular ve beraber diğer kişiyi aradık karşımıza birisi daha çıktı çok nazik görünüyordu bu yüzden bukez onu bulmak için bilgilerini not kağıdına yazdım ve üçümüz yola koyulduk.
Kayra: Çocuğun ismi alpmis ve 20 yaşında
Eymen: istersen kitabı yerine koyda başına bişey gelmesin.
Kayra: Tamam.
Dedim ve yerine koydum çocuk metronun son durağında oturuyordu yani daha çok yolumuz vardı.
Kayra: Sonunda geldik
Dedim ve metrodan indik en çok takıldığı yere gittik ve çocuğu birkaç saat sonra orada bulduk yanına gidip konuşmaya başladık
Eymen: Merhaba ben Eymen bunlarda Kayra ve Affan
Alp: Merhaba benim adımda Alp
Eymen: Alp sana bişey anlaticaz
Alp: Buyrun
Eymen: Kayra bir kitap buldu ve bu kitapta isimler ve isimlerin yanında tarihler var anladık ki bu tarihler aslında o kişinin ölüm tarihiymiş Affan az kalsın ölüyordu ıssız bir sokakta vuruldu ve seninde ismin bu kitapta var seni bu kitap sayesinde bulduk.
Alp: Nasıl ben ölücekmiyim ama daha çok gencim böyle bişey olamaz ben kimseye bişey yapmadım ki
Afan dalga geçer gibi lafa atladı
Affan: Yani biz çokmu yaşlıyız
Alp: hayır hayır onu demek istemedim özür dilerim
Affan: çok naziksin ya sorun yok
Eymen: Tamam neyse şimdi sana bişey soeucaz Alp bir düşmanın var mıydı yada kötü davrandığın birisi
Alp: Hayır ben herkese iyi davranırım
Affan: Ah yine bulamadık ya napıcaz
Eymen: Bilmiyorum tamam Alp sende yanımızda kal eviniz nerede ailenden izin alalım
Alp: tamam hadi gidelim
Beraber alplerin evine gittik ve annesinden izin aldık ve arabasını alıp eymenlere geri gittik.
Eymen: Artık geç oldu anneni ara sende burda kal istersen
Kayra: Tamam bı ararım
Annemi aradım ve zar zor arkadaşımda kalıcam diye izin aldım. Üçü beraber yer yatağında yattılar ve bende yatakta yattım.
Saat neredeyse üçte ve hala kimse uyumamıştı sanırım ücude korkuyordu a
caba birisi neden onların peşindeydi ne yapmışlardı ki kendi kendime düşünürken uyuya kalmışım
