Bölüm 1

Feyza, sessizliğin ta kendisiydi. Kalabalıkların ortasında bile görünmeden yürüyebilen, sınıfın en önünde oturmasına rağmen yokmuş gibi hissedilen bir isim. 11C'nin sınıf başkanıydı; herkesin adını bildiği ama kimsenin yakından tanımadığı o kız. Başarı grafiği yüksekti, öğretmenlerin takdir ettiği, öğrencilerinse mesafeyle izlediği bir yalnızdı. Sema’nın ardından, sessizlik onun hayatında daha da derinleşmişti. Kahramanmaraş’taki o büyük deprem sadece bir şehri değil, Feyza’nın iç dünyasını da yerle bir etmişti. Tek dostunu, tek sırdaşı Sema’yı kaybetmişti. O günden sonra ne okul aynı okul olmuştu, ne de sabahları anlamlıydı. Gözleri sık sık boşluğa dalar, ders aralarında gülüşmelerin arasından geçerken bile dudakları kıpırdamazdı. Evde ise annesinin soğuk sesi yankılanırdı duvarlarda. Her cümlesi bir iğne, her bakışı bir tartıydı. Feyza susardı. Alışmıştı; çünkü konuşmak, anlaşılmak için değil, çoğu zaman susmanın da bir dili olduğunu anlatmak içindi onun için. Sınıfın kapı tarafında, en önde oturuyordu. Her sabah pencere önünden geçerken bir kez gökyüzüne bakar, sonra içine dönerdi. Çünkü dışarıda insanlar vardı; içerideyse sadece bir hayalet gibi dolaşan geçmişin izleri. Bu hikâye Feyza’nın değil sadece; bu, hiç anlatılmamış bir yalnızlığın, saklanan bir yükün ve bir gün bir şarkıda yankılanacak olan kırık bir kalbin ilk atışlarıydı