İnsan çok isteyince mi imkansiz olur du herşey.
Yoksa olması için daha da mı çok istemesi gerekiyordu ?
Bıkmadan usanmadan içimdeki umudu söndürmüyordum. Belki de bir ilişkisi vardı belki birinden hoşlanıyordu kim bilir belki nişanlıydı veyahut evliydi !?!?!??!
Ama birşey beni sürekli ona itiyordu.
Bir yazarın bir lafı vardı. Ölüm geldiğinde kul ona kavuşmak için resmen can atarmış diye.
Gerçekten de insan yanacağını bile bile koşarmı sorusuna bir çoğumuzun cevabı vardı gerçekten de .
Bu böyle devam etti evet. Günler günleri devirdi haftalar haftaları aylar da ayları.
Reddedilme korkusu ile ağzımı açamıyordum.
Bazen gerçekten sohbet edeceğimiz anlar oluyordu ama o anlarda da otobüs saati gelip geçiyordu.
Tabi gözü kör olmuş bir kadının sizce bu ne kadar umurunda olur ki ?
Okulu da asıyordum. Sırf 10-15 dk daha onu görebilmek gözlerine bakabilmek veya tanışma fırsatı yakalayabilmek için. Hikayenin ortasında tabikide biz çoktan sevgili olmuş olucaz. Bu böyle kalmayacak. Ama şuanlar konusmayi bile beceremiyoruz.