Eğer bu bir aşk hikayesine dönmezse çok üzülücektim. Resmen okulda evde yemekte dışarıda onu düşünüyordum.
Hafta sonlarından nefret ediyordum. Ama bir süre sonra hafta sonları bile o durağa gidip boş boş oturur hale geldim. Tabi durakta oturmuyordum saatlerce.
Yoksa beni deli zannederlerdi herhalde.
Durağın tam karşısında bir park vardı. Orda beklerdim hep. Kimi zaman arkadaşlarımla giderdim. Oturur saatlerce sohbet ederdik . Ama benim gözüm hep duraktaydı. Hafta sonları sanki bende bir cesaret olurdu. Gidip açılacakmışım gibisinden..
Ama böyle birşey olmayacağını kime sorsanız söylerdi.
Sadece onu görmek sanki beni hayata bağlıyordu.
Yeni bir haftaya başlıyorduk. Sabah bu sefer daha erken kalkmıştım. Süslenip püslenmiştim çocuk gibi.
Parfümü de baya bir abartmışım açıkçası .
Ama yaptığım bu bütün saçmalıkların tek bir nedeni vardı sonuçta. Deli değildim yani .
O durağa gittiğimde yine görmüştüm işte onu .
Tabi takıntı haline getirecek şekilde hoşlandığım için bu sefer gördüğümde daha da heyecanlanıp daha da saçmalamamak için susuyordum.
O gün erken gittiğim içinde onun orda erkenden olmasına şaşırmıştım.
O an belki o da benim için erkenden geliyordur diye düşünsem de sonrasında saçma olduğunu düşündüm. Ama durağa oturup beklediğimde yanıma geldi. Ve bana Günaydın dedi.
İşte o an bu andı galiba . İçimde nasıl bir enerjinin olduğunu anlatamam. Günaydınına karşılık biraz abartarak GÜNAYDINNNNN diye bağırmışım sanırım ki bana sakin ol dedi.
Utanmadım nedense. O anki duygumu yaşamak istemiştim sadece...
Ve inanın gerisi yok yani. Yine her zaman ki gibi tek bir kelimeyle bitmişti. Ama inanmıyordum çünkü çok şaşırmıştım. Erkenden gitmeme ve bu kadar hazırlanmama değmişti. İşte o gün tüm gün enerjimi kimse bitiremedi. Tek bir soluk günaydın sesi beni ayakta tutuyordu resmen. Gel görelim ki bu heyecanın ömür boyu sürmesini de çok istemiştim..