Aradan günler geçmişti, belki de haftalar.. Kim bilir ki
Ben gün saymıyorum.
Günün birinde bana otobüsün kalkış saatini sordu.
Ama bendeki salaklık işte heyecandan okula gittiğimi söyledim.
Çocuk yüzüme sırıtarak bakmıştı.
Sonrasında nedenini anlamıştım. "Pardon dalgınım biraz." dedim.
Bana soru sorduğunda inanın ismimi bile unutmuştum. Beynimde sadece onun benimle iletişime geçtiği algısı vardı ve kendimi kaptırmıştım galiba.
Ama maalesefki aynı otobüslere binmiyorduk.
Ona bilmediğimi söyledim.
Teşekkür edip susmuştu. Sadece susmuştu...
Bende üstüne konuşmadım. Daha doğrusu konuşamadım. Bineceğim otobüs kalkıyordu.
Durup duruken bir anda bana dönüp ; " Sanırım senin otobüsün gidiyor." dedi.
Teşekkür bile edemeden otobüse koştum. Otobüse bindiğimde camdan onu aradı gözlerim direk. Ve bana sırıtarak bakıyordu. Onu öyle görünce bende sırıttım.
Ama benim sırıtışımın çirkin olduğuna çok emindim.
Otobüsün gitmemesi için herşeyi yapardım ama gözlerimi ondan alamıyordum.
Otobüs hareket edince gözlerim doldu sanki. Ne olduğunu anlamaya çalıştım. Hayatımda ilk defa sanırım birinden hoşlanmıştım. Nasıl bir his olduğunu belki o zamanlar tarif edemezdim saçmalardım.
Ama şuan sorarsınız herşeyin ne kadar acınası olduğunu söylerim. Ne kadar da çok olmaması gereken şey varsa yaptığımı bilirim . ( Evet durakta gördüğüm o çocuk için )
Bu çocuğu kimseye anlatmak istemiyordum.
Sadece bana özel kalsın istiyordum.
Eğer paylaşırsam sanki bir peri masalı gibi son sayfalarına yakınlaşacak gibi hissediyordum.
Oysaki ben o zamanlar bu hikaye başlamasa bile hiç bitmemesini istiyordum.