MASANIN ÜZERİNE DÜŞEN TAŞLI DÜĞME, AĞIR BİR METAL SESİ ÇIKARARAK DEVRAN’IN TAM ÖNÜNDE DURDU. ÇALIŞMA ODASINI BİR ANDA AĞIR VE TEHLİKELİ BİR SESSİZLİK KAPLADI. DEVRAN, MASADAKİ DÜĞMEYE VE ARDINDAN BANA BAKIŞLARINI ÇEVİRDİ. GÖZLERİNDEKİ O YIKICI ŞÜPHE YERİNİ DERİN BİR ŞOKA VE ARDINDAN SİYAH BİR ÖFKEYE BIRAKTI.
ZÜMRÜT HANIM’IN YÜZÜNDEKİ ZAFER GÜLÜŞÜ BİR ANDA DONUP KALDI, DUDAKLARI TİTREMEYE BAŞLADI. "NE... NE DEMEK BU?" DİYE KEKALEDİ ZÜMRÜT HANIM. "O KIZIN SÖZLERİNE Mİ İNANACAKSIN DEVRAN? KENDİ SUÇUNU BİR DÜĞMEYLE BAŞKASINA ATMAYA ÇALIŞIYOR!"
"YETER ANNE!" DİYE GÜRLEDİ DEVRAN. SESİ KONAĞIN BÜTÜN DUVARLARINI SALLADI. YERİNDEN HIZLA KALKIP ANNESİNİN TAM KARŞISINDA DURDU. "BERÇEM'İN KINA GECESİNDEKİ KIYAFETİNİN DÜĞMESİ BU! BU ELBİSEYİ SADECE O GİYER. AHMET EFENDİ DE SABAH BERÇEM’E ARKA KAPININ ANAHTARINI VERDİĞİNİ KENDİ AĞZIYLA SÖYLEDİ!"
ZÜMRÜT HANIM DUVARA YASLANIP GERİ ÇEKİLİRKEN DEVRAN TELEFONUNU ÇIKARIP HIZLA BERÇEM’İ ARADI. SESİNİ HOPARLÖRE ALDIĞINDA BERÇEM HEYECANLA KAZANDIĞINI SANARAK AÇTI: "DEVRAN? O KIZIN NE MAL OLDUĞUNU ANLADIN DEĞİL Mİ? O SANA VE AŞİRETİNE İHANET ETTİ!"
DEVRAN DİŞLERİNİ SIKARAK SOĞUK BİR FISILTININ İÇİNDE KONUŞTU: "SABAH KONAĞA SIZIP EFSUN’UN ODASINA MÜHRÜ BIRAKIRKEN DÜĞMENİ DÜŞÜRMÜŞSÜN BERÇEM. AN NEMLE BİRLİKTE KURDUĞUNUZ O İĞRENÇ TUZAK ORTAYA ÇIKTI. BİR DAHA BU KONAĞA ADIM ATARSAN, BU ŞEHİRDE YATACAK YER BULAMAZSIN!"
DEVRAN TELEFONU BERÇEM’İN YÜZÜNE KAPATTI VE ANNESİNE DÖNDÜ. "SEN BENİM ANNE DEDİĞİM KADINSIN," DEDİ SESİ KIRIK VE AĞIR BİR ŞEKİLDE. "AMA BENİM KARIMA İFTİRA ATACAK KADAR GÖZÜNÜ KARARTTIN. BUNDAN SONRA BU KONAĞIN YÖNETİMİ DE, ALINACAK KARARLAR DA SADECE EFSUN VE BENİMDİR. ŞİMDİ ODANA GEÇ!"
ZÜMRÜT HANIM TEK BİR CÜMLE BİLE KURAMADAN, BAŞI EĞİK BİR ŞEKİLDE ODADAN ÇIKTI. DEVRAN BANA DOĞRU ADIM ATTI. GÖZLERİNDE BÜYÜK BİR MAHCUBİYET VARDI. ELİMİ TUTMAK İÇİN UZANDI: "EFSUN... BENİ BAĞIŞLA. SANA İNANMALIYDIM."
GÖZLERİMDEKİ YAŞLARI SİLDİM VE BAKIŞLARIMI ONUNKİLERLE BİRLEŞTİRDİM. SÖZLEŞMEYLE BAŞLAYAN BU EVLİLİK, İLK DEFA GERÇEK BİR SAVAŞIN VE AŞKIN EŞİĞİNE GELMİŞTİ...