KONAĞIN AVLU SÜTUNLARINA ASILAN BEYAZ TÜLLER VE IŞIKLAR, URFA’NIN O AĞIR HAVASINI BİR ANLIĞINA DA OLSA PERDELEMİŞTİ. BUGÜN DÜĞÜN GÜNÜYDÜ. AYNA KARŞISINDA BEĞENİP SEÇTİĞİM O GELİNLİĞİN İÇİNDE DURURKEN, BAKIŞLARIM DUVAKTAKİ DETAYLARA TAKILIYORDU. İÇİMDE EN UFAK BİR MUTLULUK YA DA SEVİNÇ KIPIRTISI YOKTU. ÇÜNKÜ BU EVLİLİK SADECE BİR KAĞIT PARÇASINDAN, BİR SÖZLEŞMEDEN İBARETTİ.
KAPI YAVAŞÇA ÇALINDI VE İÇERİ DEVRAN GİRDİ. SİYAH DAMATLIĞININ İÇİNDE HER ZAMANKİ GİBİ HEYBETLİ VE AŞILMAZ BİR DUVAR GİBİYDİ. ADIM ADIM YANIMA YAKLAŞTI. YÜZÜME, GELİNLİĞİME BAKARKEN GÖZLERİNDEN BİR ANLIK TANIMSIZ BİR DUYGU GEÇTİ AMA HEMEN KENDİNİ TOPARLADI. "HAZIR MISIN?" DİYE SORDU. "AŞİRET AĞALARI VE MİSAFİRLER AŞAĞIDA. BUGÜN KİMSE BU DÜĞÜNÜN SAHTE OLDUĞUNU HİSSETMEYECEK, EFSUN."
"HAZIRIM," DEDİM KISIK BİR SESLE. "BEN SÖZÜMÜ TUTARIM DEVRAN."
ELİMİ TUTTU. ONUN DOKUNUŞU SÖZLEŞMELİ BİR KOCANIN SOĞUKLUĞUNDAN ÇOK, SIĞINILACAK BİR LİMAN GİBİ GELİYORDU VE BU HİS BENİ DAHA DA KORKUTUYORDU. AVLUYA İNDİĞİMİZDE ALKIŞLAR, ERBANE SESLERİ VE ZILGITLAR KONAĞI İNLETİYORDU. HERKES BİZİ İZLİYORDU. FAKAT MİSAFİRLERİN ARASINDA, KOLONUN ARKASINA GİZLENMİŞ BİR SİLÜET VARDI: BERÇEM.
NİKAH MASASINA OTURDUĞUMUZDA İMZALAR ATILDI, BÜYÜK ALKIŞ KOPTU. TAM O AN BERÇEM ADIM ADIM MASAYA DOĞRU YÜRÜMEYE BAŞLADI. ELİNDE DÜN GECE KINADA GÖRDÜĞÜM O KÜÇÜK ZARF VARDI. AŞİRETİN AĞALARI VE AİLE BÜYÜKLERİ ŞAŞKINLIKLA ONA BAKARKEN, BERÇEM ZARFI MASANIN ORTASINA, DEVRAN VE BENİM TAM ÖNÜME BIRAKTI.
"BU GELİNLİK VE BU NİKAH MASASININ ÜZERİNDEKİ MASKELER ÇOK GÜZEL," DİYE BAĞIRDI BERÇEM. SESİ BÜTÜN KONAĞI SUSTURDU. "AMA BU ZARFIN İÇİNDEKİ GERÇEKLER AÇILDIĞINDA, BU KONAĞIN DUVARLARI HEPSİNİZİN ÜZERİNE YIKILACAK! DEVRAN, KENDİ SÖZLEŞMENE VE GEÇMİŞİNE İYİ BAK!"
DEVRAN HIZLA AYAĞA KALKTI, GÖZLERİNDEN ADETA YILDIRIMLAR ÇAKIYORDU. BEN İSE MASADAKİ O ZARFA VE DEVRAN’IN DEĞİŞEN YÜZÜNE BAKARKEN NEFESİMİN KESİLDİĞİNİ HİSSETTİM...