KONAĞIN AVLUSUNDA ÖLÜM SESSİZLİĞİ HÂKİMDİ. AŞİRET BÜYÜKLERİ, AĞALAR VE BÜTÜN MİSAFİRLER MASA BAŞINDAKİ BU BEKLENMEDİK GERİLİMLE DONUP KALMIŞTI. BERÇEM’İN ORTAYA BIRAKTIĞI ZARF, SANKİ BİR BOMBA GİBİ NİKAH MASASININ TAM ORTASINDA DURUYORDU.
DEVRAN’IN GÖZLERİ SİYAH BİR BULUT GİBİ KARARDI. SERT BİR HAREKETLE ZARFA UZANDI VE BİRÇOK GÖZÜN ÖNÜNDE ZARFI YIRTARAK İÇİNDEKİ KAĞITLARI ÇIKARDI. KAĞITLARIN ÜZERİNDE SADECE ESKİ BİR AŞİRET ANLAŞMASININ MADDELERİ DEĞİL, YILLAR ÖNCE DEVRAN VE BERÇEM’İ BİRBİRİNDEN AYIRAN, O KONAĞIN AĞALARININ İMZALADIĞI O YASAK KARARIN BELGELERİ VARDI. AMA EN ÜSTTE DURAN FOTOĞRAF... DEVRAN’IN SÖZLEŞMELİ EVLİLİK KURALINI NEDEN BU KADAR KATI KOYDUĞUNU GÖSTEREN BİR VERASET VE SADAKAT BELGESİYDİ.
BERÇEM AĞLAYARAK DEVRAN’A DOĞRU BİR ADIM ATTI. "SEN BANA O GÜN 'KONAĞIN KURALLARI' DEDİN DEVRAN! BENİ BU ŞEHİRDEN AŞİRETİN KARARIYLA SÜRDÜRDÜN, ŞİMDİ DE AYNI KURALLARLA EFSUN’U MU BUNA ALET EDİYORSUN? BU EVLİLİK GERÇEK DEĞİL! ONUNLA SADECE SÖZLEŞME YAPTI!"
AVLU BİR ANDA UĞULTUYLA ÇALKALANDI. AŞİRETİN EN YAŞLI AĞASI AYAĞA KALKTI, "NE DİYOR BU KIZ DEVRAN? BİR SÖZLEŞME Mİ VAR?" DİYE BAĞIRDI.
BEN OTURDUĞUM YERDE NEFES ALAMAZ HALE GELMİŞTİM. ELİM TİTREYEREK DUVACIMI GERİYE İTTİM. DEVRAN BİR BANA, BİR DE DUVARA YASLANMIŞ BERÇEM’E BAKTI. ARDINDAN BÜTÜN AVLUYU SALLAYACAK BİR SESLE KONUŞTU: "BU EVLİLİK KAĞIT ÜSTÜNDE VEYA DEĞİL! EFSUN BENİM KARIMDIR. BU KONAĞIN DA BU AŞİRETİN DE HANIMI O’DUR. GEÇMİŞİN HESABINI SORMAK İSTEYEN MİSAFİR ÇIKIP GİTSİN!"
DEVRAN ELİMDEN SIKICA TUTTU VE BENİ MASA BAŞINDAN KALDIRDI. BERÇEM GÖZYAŞLARI İÇİNDE KONAĞIN KAPISINDAN KOŞARAK ÇIKARKEN, BEN SÖZLEŞMENİN VE GERÇEK BİR AŞKIN TAM ORTASINDA, KALBİMİN İLK DEFA DEVRAN İÇİN BU KADAR HIZLI ÇARPTIĞINI HİSSETTİM...