“Üveyde olsam abinim”
“KEŞKE OLMASAYDIN KEŞKE SİZ ANNEM-BABAM-ABİM OLMASAYDINIZ KEŞKE TEK BAŞIMA KALSAYDIM DA SİZ BENİM AİLEM OLMASAYDINIZ AİLEM OLMANIZI İSTEMEDİM BEN”
“İstemedin mi?”
Bunu söylerken gözleri dolmuştu. İlk defa onu böyle görüyordum.
“KİM İSTER KİM? KİM KENDİSİNE CEZA VERMEKTEN BAŞKA BİR ŞEY YAPMAYAN BİR ANNE İSTER? KİM SADECE KIZAN BİR BABA İSTER? KİM HİÇ BİR ŞEY YAPMADAN SENA YAPILANLARI İZLEYEN BİR ABİ İSTER? KİM İSTER?”
“Haklısın kimse istemezdi değil mi?”
Gözlerine bakıyorum ha ağladı ha ağlayacak
“Sen… neden ağlayacak gibisin?”
“Sana öyle gelmiştir ben şimdi çıkıyorum sana iyi geceler”
“Sanada”
Dedim soğuk bir ses tonu ile ve odadan çıktı Kerem. Bende yatakta yüz üstü kendime cevapsız sorular sormaya başladım. Neden ağlayacak gibi duruyordu? Benim annem nasıl birisiydi? Kim, neden öldürmüştü onu? O dünyada, geçmişimi gördüğüm o dünyada ki ceset annemin cesetiydi. O küçük çocuk bendim peki o adam kimdi? Annemin katili… Neden bazılarının yüzlerini göremiyordum? Elinde bıçak olan ve beni takip eden adam kimdi? Bu sorulara cevap ararken uykuya daldım.
Odama giren güneş ışınlarıyla gözümü açtım ve saate baktım 07:35 geçiyordu. Olamaz geç kaldım. Yataktan fırladım ve hemen kıyafetlerimi değiştirip çantamı kaptım ve aşağı indim. Kahvaltı sofrasında sadece annemi ve babamı gördüm.
“Abim nerede?”
Bana döndüler. Gözlerindeki nefreti görebiliyordum bana tiksinerek bakıyorlardı.
“Gitti”
“Ne? Nereye?”
“Çok soru sordun hadi geç kalmışsın okula koş işe yaramaz”
Unutmuşum, bu evde benim soru sormaya bile hakkım yoktu… Hemen ayakkabımı bağlayıp koşar adımlarla evden çıktım. Neden bilmiyorum ama abimi merak etmiştim. Neredeydi? Ve…. Dün gece onu kırmış olabilir miyim? Bunları düşünerek yürürken okulun kapısı vardığımı haber veriyordu. Hemen derse koştum. Kapıyı açtığımda beni gülümseyerek bekleyen hocamı gördüm.
“Hoşgeldin Alinacığım”
“Özür dilerim hocam geç kaldım”
”Sorun değil kızım”
Sırama yani Yankı’nın yanına geçtim ve oturdum. Beni görmezden geliyor, olduğum tarafa başını bile çevirmiyordu. Ben görmezden gelinmeye alışıktım zaten umrumda olmadı. Dersler bitti eve gitmek için yürümeye başladım. Arkadan bir ses duydum
“Alina!”
Umursamadan ilerlemeye devam ettim. Birinin bileğimi tutmasıyla durmak zorunda kaldım ve bileğimdeki elin sahibine döndüm
“Ne var Yankı”
“Özür dilerim”
“Tamam”
Dedim ve umursamadan yürümeye devam ettim. Eve vardığımda kapıyı büyük bir korkuyla çaldım. Kapı aralandığımda anne dediğim kadını gördüm.
“Saat kaç?”
“16:37”
“Ben sana saat kaçta gel demiştim?”
Cevap vermeden başımı öne eğdim
“BEN SANA SAAT KAÇTA GEL DEDİM LAN”
Sadece susuyordum
“CEVAP VER”
“16:35 te gel demiştin”
“NEDEN GECİKTİN O ZAMAN”
Arkadan abimin sesini duydum
“Tamam anne ya sadece iki dakika gecikmiş sende ha”
“İki dakikada iki dakikadır kim bilir neler yapmıştır iki dakikada”
“Ne yapabilir anne?”
“Neyse geç odana akşama kadar çıkma!”
“T-tamam”
Odama koştum ve uyumak için yatağıma girdim.
