Sabah alarmın sesiyle zorla gözlerimi araladım. Kendime gelmem bir 15 dakikamı aldı. Bu gün Pazartesi, ah, okul var. İstemeye istemeye yataktan kalktım, formamı giydim kişisel bakımımı yaptıktan sonra aşağı indim. Ailem kahvaltı yapıyordu fakat ben kahvaltı yapmayı sevmediğim için kahvaltı yapmadan montumu giydim. Kapıya yöneldim ve ayakkabılarımı bağladım çıkmadan önce aileme baktım evet, her zamanki gibi umurlarında değildim. Okula doğru yürümeye başladım.
Neyse çok uzattım okula joinlenek biz.
Sınıfa girdim çok kalabalıktı arkalarda boş bir sıra vardı işte orası benim yerimdi. Hoca geldi, kapı çaldı ve içeriye saçları süt kahvesi, yeşil gözlü hafif çilleri olan biri girdi.
”Özür dilerim hocam geç kaldım”
“Sorun değil oğlum yerine geçebilirsin”
Öyle böyle dersler bitti. Okuldan çıktık, eve doğru yürüyordum. Gözlerimi kapatmamaya çalışıyordum çünkü tekrar aynı sesi duyarsam dayanabileceğimden emin değildim. Bir anda etraftaki sesler kısıldı. Ve biraz sonra artık hiçbir şey duymuyorum. İşe yaramamıştı… O sesi tekrar duydum.
“Alina”
Ürperdim, kendi ismimden soğudum.
“Alinaaa”
Bu sesten hemen kurtulmak istiyordum. Anne, babamın sesini bile duymaya razıydım yeterki bu sesi duymayayım.
“Alinaaa”
“Alina bak bu kim”
“Ne güzel yatıyor değil mi?”
“Ah seni sevmiyor olmalı ki hemen bırakıp gitti”
Nerede olursam olayım bu ses beni yine de buluyordu. Kaçamıyordum. Biri bana çarptı gözlerimi açtım. Artık sesleri duyabiliyordum.
“Ah pardon çok özür dilerim”
Bana çarpan kişiye sarılasım vardı
“Sorun değil”
Hemen eve koştum. Annem çok soğuk bi şekilde karşıladı beni
“Geç kaldın”
“Özür dilerim”
“Hemen odana geç cezalısın”
Bildiği tek şey bana ceza vermek
“Hemen dedim, oyalanma”
Odama çıktım kapıyı kapattım. Hiç annemi düşünecek durumda değildim. Bu sesi neden heryerde duyuyordum? Kimin sesiydi bu? Ve bundan nasıl kurtulabilirdim? Kurtulmak istiyorum bu sesten. Ne yapmalıyım? Kurtulmak için savaşacağım!
