“Onu sen öldürdün koruyamadın sen öldürdün. Eğer güçlü olsaydın koruyabilirdin ama yapamadın güçsüzdün”
Kafamın içinde bu ses tekrar ediyordu. Titriyordum. Dizlerimi üstüne çöktüm. Sesim titriyordu
“Hayır, hayır, hayır, hayır ben yapmadım, yapmadım hayır ben yapmadım ben öldürmedim”
“Sen yapmadın ama güçlü olsaydın onu öldüremeyecekti
“Hayır, hayır daha çocuktum nasıl bir gücüm olabilirdi”
Anne, babamın sesini duydum
“Yaşamayı hak etmiyorsun, ölmen gerekliydi”
“Neden yaşıyorsun ki? Bir anlamı var mı?”
“Seni aslında hiç sevmedik”
Anne, babamın sesi kesilmişti ama o lanet olası ses hâlâ beynimin içinde
“Sevildin mi Alina, istendin mi?”
“Sus! Sus yeter sus”
“Neden yaşıyorsun Alina? İstenmiyorsun”
“YETER SUS! Sus artık sus, sus”
Göz yaşlarımı daha fazla tutamadım. Yeri yumruklamaya başladım. O manzarayı görmemek için gözlerimi açmıyordum.
”Neden kaçıyorsun Alina? Gözlerini aç ve yüzleş!”
Evet, neyden ve neden kaçıyorum? Savaşamayacağım, kaldıramayacağım için kaçıyorum. Hayır, hayır savaşabilirim buna gücüm var. “Savaşamam” işte bu benim bahanem. Savaşabilirim aslında, ama neden yapmıyorum? Ben korkağım. Hayır, hayır ben hiçbir şeyden korkmam. Ben de bilmiyorum neden kaçtığımı…
“Hayır, hayır lütfen sus lütfen”
Bir kaç dakika daha yerde kaldım. Biraz sonra kendime geldim, ses kesilmişti. Ayağa kalkıp göz yaşlarımı sildim
“Alina”
Eylül’e baktım
“Efendim”
“İyi misin?”
“Evet, arada böyle oluyor”
“İyi olduğuna emin misin?”
“Evet”
—S*keyim iyiliği. İyi falan değilim (—içinden konuşmak)
“Geç oldu ben eve gideyim”
“Tamam kendine dikkat et görüşürüz”
“Sende, görüşürüz”
Eve koştum ve kendimi yüz üstü yatağa attım. Bu sesler, bu görüntüler artık hayatımın bir parçası olmuştu. Bunlarla yaşamayı öğrenmeli miyim yoksa savaşmalı mıyım?
