Kulaklıktan gelen müziğe kendimi kaptırmıştım. Müzik dinlemek beni rahatlatıyor, dinleyince sanki tüm duygular siliniyor. Bu dünyadan ayrılıp kendi dünyama çekiliyorum müzik dinleyince. Odamın kapısı aralanınca sonunda gözlerimi açmaya tenezzül ettim. Saate baktım, 21:07 geçiyordı. 4 saattir müzik dinliyordum anlaşılan. Annem içeri girdi ve bana seslendi
"Bebeğim, 4 saattir odadan çıkmadın iyi misin? Arkadaşın aradı istersen onunla dışarı çık"
Bebeğim... Bana böyle hitap etmesinden sinir oluyordum. O da genellikle böyle seslenmezdi zaten
"Ne oldu? Misafir mi geldi?"
O sırada annemin üzerinde beliren Nermin teyze sorumun cevabı olmuştu. Ah, yine gülümsemem gerekecek. En sahte gülümsememi takınıp soğuk ama canlı sesimle
"Hoş geldin Nermin teyze"
Dedim.
"Hoş buldum kızım, nasılsın?"
Bu sorudan nefret ediyorum ama cevaplamak zorundayım
"İyiyim teyze, sen nasılsın?"
"Bende iyiyim kızım çok şükür"
Misafirleri hiç sevmem. O yüzden arkadaşımla dışarı çıkmayı kabul etmeliydim.
"Anne ben arkadaşımla dışarı çıkayım"
"Tamam kızım, ama çok geç kalma"
"Tamam"
Montumu omuzlarıma atıp dışarı çıkmak için kapıyı açtım. Dışarı adımımı attığımda sarılmak için kollarını açmış bekleyen Eylül'ü gördüm. Sevimli ve neşeli sesiyle konuştu
"Alinaaa görüşmeyeli uzun zaman oldu, seni özledim"
Uzun zaman dediğine bakmayın siz en son dün görüşmüştük.
Sarılmak için bana yaklaştığında bir adım geriye gittim
"Ah evet, unutmuşum sarılmayı sevmiyorsun"
Tekrar sahteden gülümsedim.
"Evet, anlamışsın"
"Ee tanıyorum seni"
Göz devirip tekrar gülümsedim.
"Alina böyle boş boş durmayalım istersen, biraz gezelim"
"Olur"
Kalktık ve yürümeye başladık. Yürürken Eylül konuyor, ben dinliyordum. Yada sadece öyle gözüküyordu... Benim yaptığım tek şey gözlerimi kapatıp yürmekti. Eylül'ü duymuyordum bile. Böyle huzurlu hissediyorum. Yani hissediyordum, o lanet olası ses huzurumu bölene kadar...
Etraf karardı, sanki sesler suyun altından geliyordu, tüm sesler boğuk ve titrekti. Evren kıstı sesini, bulanıklaştı görüntüler... Ve beynimde yankılanmaya başladı o ses...
