Aradan birkaç hafta geçti. Asmin artık okula geliyor. Ama yüzü eskisi gibi değil. Kırış kırış ve solgun. Bu yüzden arkadaşları onun yanına hiç gelmiyorlar. Sadece Nilayda diye bir arkadaşı geliyor onun yanına.
Her 1 saatte bir kusuyor ve günde 3-4 kez bayılıyor. İlaçlar da pek işe yaramıyor.
Annem ve babam bugün Asmin ve ben beraber video oyunu oynarken odamıza girdiler. Normalde kızarlardı ama bu sefer kızmadılar.
Annem:Asmin, canım kızım. Biliyorum az ömrün kaldı bu yüzden de senin son isteklerini yerine getirmek istiyoruz. Ne istersin?
Asmin:Şeyy, ımmm. Hani ünlü bir moda tasarımcısı var ya b-ben onunla tanışmak istiyorum.
Babam: Tabiki balım bugün araştırayım 1 hafta içinde gideriz. Başka?
Asmin:Başka birşey yok
Annem:tamam olursa söylersin
Dediler ve çıktılar.
Annemler çıkınca Asmin ağlayarak başını dizlerimin üstüne koydu. "Söyleyemedim." dedi. "Neyi?" diye sordum. "Anne olmak istediğimi." Donakaldım. Yani, 17 yaşındaki kardeşim anne olmak istiyordu. Anne.
Ona "Neden söylemedin?" diye sordum. "Düşünsene 17 yaşındaki kızının 1 yıl sonra öleceğini öğreniyorsun. Ona ne istersin diye soruyorsun o da anne olmak istiyorum diyor."
Haklıydı bu biraz garip kaçardı. Onu teselli etmek istedim ama edemedim. Sanırım iş başa düşmüştü. Asmin'i anne etmeliydim ama nasıl?