Ama kusmuğu çok değişikti. Sanki koyu kırmızıydı...
Öğretmenimiz hemen Asmin'i revire götürdü ve ben de peşinden geldim. Asmin revire vardığimızda bayılmıştı. Çok korkuyorduk. Öğretmenimiz hemen annemi aradı. Annem nasıl başardıysa 5 dakikada gelmişti.
Hastanedeyiz. Revirdeki hemşire hastalığın ne olduğunu anlamamıştı.
Yarım saat kadar bekledikten sonra doktor dışarı çıktı ve"Hastamızın hastalığını bilemiyoruz. Ama maalesef ki ölümcül ve tedavisi yok. Son bir test yapacağız. Bu testle kızınızın ne kadar ömrü kaldığını hesaplayacağız."
Annem yere çöktü ve çığlık ata ata ağlamaya başladı. Ben şoktaydım. Güvenlikler annem ile uğraşırken ben dimdik duvara bakıyordum.
Yine bir 15-20 dakika sonra doktor geldi. Üzgün bir şekilde" Kızınızın 1 yıllık ömrü kalmış. " dedi. Annem doktora yalvarmaya başladı. O kadar kötü durumdaydı ki onu hiç bu kadar mahvolmuş görmemiştim.
Yaklaşık 1 saat sonra babam ve ablam da geldi. Ortalık kaos içindeydi. Annem etrafa saldırıyor, babam bağıra bağıra ağlıyor, ablam annemi durdurmaya çalışıyor...
Saat gece 11 oldu ve hala burdayız çünkü Asmin'i 1 hafta burada tutacaklarını söylediler. Annem ve babam sakinleşmişti ama hıçkıra hıçkıra ağlıyorlardı. Ablam ve ben eve gittik. Ablam çok kötü olduğu için kulaklığını takıp kendini yatağa attı. Ben de akşam yemeği olarak salçalı makarna yaptım.
Saat sabah 4 ama hala uyuyamadım çünkü ablam bangır bangır müzik dinliyor ve içiyor. Yanıma geldi. Buram buram ikçi kokuyordu. Gelip bana sarıldı. Beraber sabaha kadar ağladık...
Devam Edecek...