Merhaba'lar Nasılsınız? 😊 Önceki bölüm ikinci sezon kararı sizin elinizde demiştim haylada öyle on kişi bile bölüm isterse atarım dedim fakat beklememe rağmen sadece bir kişi yorum yazmıştı. 😑 Okuyucularım önemlidir benim için bir kişi bile olsa ikinci sezon geldi.✨ Oy vermenizi istiyorum arkadaşlar çok bir şey değil bir beğeni bir kalp. Sevgilerle 🎀😘
****
İnsanların çoğu kaybetmekten korktuğu için sevmekten korkuyor.. Sevilmekten, konuşmaktan korkuyorlar sorumluluk getirdiği için.. Duygularını ifade edemiyorlar red edilmekten korktuğu için.. Unutulmaktan korkuyor dünyaya iyi bir şey vermediği için.. Ama en korktukları şey ise ölüm.. insanlar ölmekten korkuyorlar yaşamayı bilmedikleri için... Bazı insanlar hiç bir yere ait olmadıklarını düşünür ama öyle bir an öyle bir ev gelir ki ... Tamam der, burası benim evim.. bazen fark etmeden aynı kitap sayfası için akıtırlar yaşlarını bazen birbirlerinin omuzlarında habersiz içini dökmüşlerdir.. Öyle bir an geliyor ki artık bu dünyada yerin olmadığını anlıyorsun.. İşte Kaya Ulaş Demir'de onlardan biri kalbi .. aklı bu dünyada bize yer yok diyor.. daha sağken canını verdi daha nefes alıyorken kesildi nefesi.. Bu uçurum ikisini birleştirdiği gibi ayırdı.. onun gözünde.. mavi gözleri iyi göremeyecek kadar yaşlandı içinde. Deniz her kıyıya vurduğunda yeşiller görünür o renk... onun için eşsiz hanize.. Sevdiği kadın en son yeşilleri ile maviliklerine baktı.. son kez ismini andı hayla kulaklarında çınlaması aklını yitirmesini sağlayacak.. Sırtından iki kurşun yedi , artık dışa vurmuyordu gücü kalmadı buna, sevdiği kadının! kolları arasında öylece ölüme gitmesini izlemeye gücü kalmadı! " Nerdesin Âlâm!" Kurumuş dudaklarından fısıltı ile çıktı bu cümle. Bekliyordu onu her gün.. her saat.. her saniye.. biliyordu çünkü! Sevdiği kadın yaşıyordu!.. kalbinde ruhunda aklındaydı her saniye.. o gün o iki kuruşunu yemediği için öyle pişmandıki.. o kadının neşesi yoktu etrafında her yer sesiz karanlık pis! Alaca bir at koşar içinde, zamansız mekansız bir nefese doğru.. Gözleri tekrar kapandı eski anılarına Alâ'nın sesi yankılandı kulaklarında "Umarım karşımıza hep denize bakmak gibi hissettiren insanlar çıkar Işıl Işıl, huzurlu ve kaygısız.. Sende bana kendini bu cümle gibi hissettiriyorsun Kaya.." Dudakları kıvrıldı avuçlarını açtı ince parmakların parmaklarına dolanmasını bekledi..bekledi ama hepsi sadece eski bir anıydı.. Omuzuna dokunulan el ile kafasını hafifçe çevirdi.. " Hadi Kaya gidelim, bugünde gelmeyecek." Kapıya baktı her gün seni bekliyorum dedi içinden gel diye yalvardı.. ama içten içe gelmeyeceğini biliyordu çünkü o topraktı artık.. üzeri çiçekler ile kaplı bir topraktı.. Hemşiresi girdi koluna, doktoru çıkıp Hastayı kaybettiniz dediği günden beri buradaydı.. Âlâ için birinci yıllarıydı gözünün bebeğine bakamadı.. Hastanenin içine girip oturdu yatağında kaç intihar girişiminin sonu hüsran ile bitecek.. her uçurum başına gidişinde o silah elinden alınacak. Nefret ediyordu insanlardan onlar izin vermiyorsu Âlâ'sına kavuşmasına izin vermiyordu tekrar nefes almasına..ama her yaşadığında ölmediğini hissediyordu kalbi bazen onu öyle özlüyorki kokusu soluyabiliyor yanında olmadığını bile bile. Ayağına sürtünen kediyi hissetti bazen en çok bu kediden nefret ederdi. Bu kedi ona Alâ'yı hatırlatıyor aynı yeşil gözleri beyaz tüyleri ile.. ama şimdide olduğu gibi kucağına alıp saatlerce seviyor.. Sırtını soğuk duvara dayadığında tepsideki ilaçları önüne koyuldu.. Tam dört aydır unutturmaya çalışıyorlar.. dört aydır bir kadını bir adamın aklından sildirebilmek için uğraşıyorlar.. çünkü kendini toparlaması için Alâ'yı unutması gerekiyor.. bazı anıları hatırlamıyor gerçi. Onu sevdiği yılları hatırlamıyor mesela.. " Ağzını aç yoksa toparlanamazsın." Leyla hemşirenin söylemi ile araladı dudaklarını.. ilaçları dilinin üzerine koyup suyunu içirdi.. Leyla..o geldiğinden beri ona bakıcılık yapan kadın gözleri önündeki adamı her gördüğümde içi kan ağlıyor.. Bazen üzerini değiştirirken görüyor onun sevdiği kadını göğsünde kalbinin üzerinde. Bu mu? Diyor sevdiğin kadın. Bedenine kazıdığı simaya bakıyor. Bu benim sevdiğim kadın. Gururlu sesi onu gülümsetiyor.. Ama tek acı çeken o değildi.. Cemre.. Aldı kucağına kızını , aylar önce kızım umarım sana benzemez dedi Kardeşine ama şu an aynı onun gibi olmasını istiyor!.. kardeşinin eksikliği canını yakıyor, ama o unutmak için çabalamıyor onun yaşamak için bir ailesi var.. Küçük kızı Alâ Feraye için.. küçük kardeşi Bir zamanlar ilerde bir kızım olursa adını Feraye koyacağım bana huzur veriyor demişti.. O huzur şimdi Cemrede kardeşinin anısını her geçen gün dahada yaşatıyor. Tabi Ala'nın ölümü üzerinden dört ay geçmişti ve bu dört ay onun. Canını çok yaktı.. " Güzelim iyimisin." Saçlarında dolaşan parmakların sahibine döndü hafif bir tebessüm ile" iyiyim" derken bunun sadece sözde olduklarını ikiside biliyordu.. Cemre hiç bir zaman içindeki acıyı ailesine yansıtmadı. Eşinin ona verdiği desteği gördükçede umut etti mutlu olacağına kalbinde her zaman bir burukluk olacaktı ama o hep umut edecekti her şeyin iyi olmasına. " Biraz uyu yorgunsun ben ilgilenirim." Beşiğinin başında uyuyan kızına bakındı.. uykusu gelmiyordu ama uyumayı deneyecekti yavaşça geri çekilip sıcak yatağına girerken üzerini örttü sevdiği adam. Anlına dudaklarını bastırıp "iyi geceler" dedi. Tek kızıyla ilgilenen o değildi tabi.. Kızını kucağına alan elif aynadan baktı küçük ailesine. Ailenin her unsuru önemlidir bunu Alâ gittikten sonra daha iyi anladı bir kişi bazen bin kişinin yerini tutabiliyor.. bakmayın güçlü durduğuna herkese iyi olun dediğine oda Akifte parçalandı.. çünkü Alâ bu aileyi bir nevi inşa eden kişiydi. Bazen geceleri konuşurken Akif sürekli eğer âlâ olmasaydı seninle tanışamazdım derdi.. yaşarken birbirlerine çok şey kattılar.. iki arkadaştan öteydiler. Aynı mesleği yapmaları bir yana bazen birbirlerine benzediklerini gördüklerinde sevinirdiler . Yaptığı onca taployu kimse satmadı... Son girdiği dükkanı kimse boşaltmadı hayla aynı o gün hangi fırçayı nereye koyduysa orada Cemrenin sırtına koyduğu yastık bile yerindeydi.. Bu iki ay öyle kolay geçmedi firarda olan Atakan için her şey öyle zor ki.. önce sevdiği kadını kaybetti.. sonra onun katilinin canını aldı.. ve ortadan bir anda kayboldu. Elindeki fotoğrafa baktı masadaki birayı alıp gelişine içerken karşısındaki kadına baktı.. Belkide her şeyin böyle olması gerekiyordur..