Bölüm 4

Nur, o gece yatağında dönüp durdu. Mehmet’in son mesajı hâlâ gözlerinin önündeydi.“Eğer beni gerçekten sevseydin, bu kadar vurdumduymaz olmazdın. Seni kaybedersem seni kimseye bırakmam Nur.”Telefonunu kapatmıştı ama mesaj zihninden silinmemişti. Kalbi sıkışıyor, nefes almakta zorlanıyordu. Mehmet’in sözleri onu sevdiğini değil, kontrol ettiğini haykırıyordu. Bunu fark ediyordu… ama kabullenmek başka bir savaştı.Bir damla yaş süzüldü gözünden. Ama ne ağladığını gören vardı, ne de sarmalayan biri.Sabah okul yolunda adımları ağırdı. Aybüke yanında yürüyor, sessizliği bozmuyordu. Onun yanında bazen konuşmamak da yeterliydi.Koridorun köşesinden dönerken Burak’la göz göze geldiler. Nur, hızla başını çevirdi ama Burak birkaç adımda yanına geldi."Nur, bir dakika…"Nur istemsizce durdu. Gözlerinin altı morarmıştı, uykusuzluğu belli oluyordu. Yorgundu. İçten, gerçekten çok yorgundu."Ben… dün sana sordum ya… iyi misin diye. Hâlâ cevabını alamadım."Nur gözlerini kaçırdı. "Herkesin iyi olması gerekmez, değil mi?" dedi boğuk bir sesle.Burak yutkundu. Bu kızın içinde fırtınalar kopuyordu, ama herkes sadece gülümsediği anları görüyordu. O, görmezden gelmeyecekti."Sana yardım edebilirim, Nur. Sadece… izin ver," dedi yumuşak bir sesle.Nur, Burak’a baktı. Gözlerinin içinde bir şey vardı. Sıcaklık, dürüstlük… belki güven. Mehmet’te hiç bulamadığı bir şey.Ama tam o sırada Sena, uzaktan onları izliyordu. Gözleri Burak’ta, sonra Nur’da gezindi. Yumruklarını sıktı. Bu kadar kolay değildi. Burak’ı asla bırakmayacaktı. Ve Nur’a asla kazandırmayacaktı.Sena o gece bir mesaj attı. Ama bu sefer Nur’a değil… yengesine.“Zamanı geldi. Oyuna başlıyoruz.”Ve ertesi sabah Sena ortadan kayboldu.Telefonu kapalıydı.TikTok hesabı silinmişti.Instagram profilinde "Kullanıcı bulunamadı" yazıyordu.Kimse ondan bir haber alamadı.Ama bu sadece bir başlangıçtı. Çünkü Nur’a, birkaç gün sonra bir sesli mesaj geldi. Gönderen… Sena’nın yengesi.“Ya Burak’tan uzak duracaksın, ya da pişman olacaksın.”