Dört taht bir yıkım

Evrenin doğuşunda dört kadim tanrıça yaratıldı. Her biri bir duygunun, bir elementin ve bir krallığın bekçisiydi: • Velmira, kudretin simgesi, ateşiyle Drazhar’ı yönetti. • Sirelle, aşkın tanrıçası, suyla kutsanmış Sirenya’da hüküm sürdü. • Evelynne, merhametin adıyla anıldı ama Ironya’da soğuk akıl ve çıkar kuralları geçerliydi. • Vexira, gölgeden doğan karanlıkla Tenebris’i şekillendirdi. Yüzyıllarca süren dengeden sonra bir kıvılcım yeterli oldu. Velmira artık yalnızca krallığını değil, tüm evreni istiyordu. Güç doymazdı. Ve doymayacaktı. Bu hırsın alevleri arasında eski ittifaklar yıkıldı, sırlar ortaya döküldü. Aşk, karanlığa boyun mu eğecekti? Merhamet, ihanetle mi beslenecekti? Gölge, her şeyi yutup gerçeği görünmez mi kılacaktı? Ve içlerinden biri, tanrıça olmaktan fazlasını isteyecekti. Belki de kader, bir tahttan değil… hepsinden vazgeçmeyi gerektirirdi.