İçeriğe geç

Dönence

Bölüm 7 · 3 dk okuma

Dönence

Bölüm 7

7.bölüm: krizler ve çözümleri

Leyladan:

Yattığım yerden birinin üstüme elini atmasıyla korkarak uyandım tam ayılmaya çalışırken o kolun beni itmesiyle yere düştüm.

"Ay noluyor be" söylenerek ayağa kalktığımda yatakta deli gibi yatan arası gördüğümde göz devirdim. "Aras sen akıl fakiri misin"

Tamam bu duruma gelmiş olmamıza şaşırmış olabilirsiniz ama bu duruma gelmemizin tek sebebi teomanın eve gelince direkt kendini odasına kitlemesi ve beni arasla bir artı bir evdeki tek yatakğa mecbur bırakmasıyla olmuştu. El mecbur yan yana yatmak zorunda kalmıştık

"Kızım sabah sabah car car bir sus motorun soğusun" elime aldığım yastıkla arasa vurmaya başladım. Oda kendini korumak için kolumu tuttuğunda dengemi kaybettim ve kendimi birden arasın üstünde buldum.

"Aras çekilsene be"

"Yavrum sen üstümdesin ya" birden yaşanan şeyi idrak etmemle hızlıca kendimi yana attım.

"Sen sevgliyken daha mı naziktin acabası" arasın kafasını çevirip bana bakmasıyla bende ona baktım bana yaklaştığında birbirimize bakıyorduk

"Hmm öylemi olmus" eli yanağıma gittiğinde biraz daha yaklaştı tam gözlerimi kapadım nefesini yüzümde hissederken duyduğumuz sesle günün ikinci düşüşünü yaparak yere yapıştım.

"Oğlum yan odamda napıyonuz ya kız leyla kardeşimin ırzına mı geçiyorsun valla kızmam doğruyu söyle hatta ben gözümü kırpmadan sizi izliyorum devam edin." Yataktaki Aras yerde kıvranan bana baktığında göz devirdim

"Ulan bide bana motorun soğusun dersin kardeşine bak bide"

Denizden

"Allah'ım bir insanın kendi evine cıkması zormuş ya" kendi kendime söylenirken önümdeki kolilere sanki dağmıycasına baktım. Olayların biraz hızlı gelişmesi şaşırtıcı ama özetle annemin baskılarından kaçmak için ve uzun süredir garsonluktan aldığım paraları gizlice biriktirip kendime ufak bir stüdyo daire tutmuştum. Aliyi şuan alamıyordum ki annem zaten kaçma meselesinden sonra ona bana davrandığı gibi davranmıyordu. Çalan kapıyla düşüncelerimden koparak kendime gelerek kapıyı açtım

"Ya aşkım sen taşındın mı" ezginin cıralayarak içeri girmesiyle gülerek kapıyı kapadım

"Yani taşınmaya çalışıyorum ama pek becerebiliyorum gibi durmuyor yani farkındaysan"

"Neyse kap çantanı okula bırakayım seni fıstık akşam da burda kalır kızlarla yardım ederiz bebek"

Ezgiyle gülerek evden cıktık ve otobüse binmek üzere durağa geldik "Ezgi otobüs savaşlarına hazır mısın güzelim"

"Ay hiç hazır değilim ya" Ezginin korkmuş bakışlarına güldüm bu saatlerde otobüs, otobüs teyzeleriyle dolu olurdu. Yüksek ihtimalle ayakta gidecektik. "Allah'ım nolur oturalım ya" Ezgi söylenirken ben durağa yaklaşan otobüse göz diktim.

Ezgiden:

Tabiki oturamadık.

Ayakta gitmeye çalışırken söylendim "harika bir gün başlangıcı oluyor gerçekten"

Birden ayağımın kayması ve teyzenin biri tarafından itilmemle tam yeri boylacakken bişeye daha doğrusu bir göğüse vurmamla burnumu tuttum "ay burnum kırıldı yavaş be dağ davarı"

"Sakin ol fındık altı üstü mükemmel birine çarptın dua et yabancıya gitmedin" burnumu sıktığında elini ittirdim tam o sırada hızlı bir durmayla evrene doğru düştüm tam o sırada evren belimden tuttarak beni kendine çekti ben elinden kurtulmaya çalışırken o beni kendine doğru çekerek hafifçe yerimi değiştirdi "napıyorsun be deli"

"Güzelim kadın geçecekti" güzelim mi?

"Güzelin miyim cidden" evren bu soruyu beklemiyormus gibi sasırdı "ne"

"Ay saçmalıyorum gerilim anında çenem düşüyor"

"Onu anladım" evren güldüğünde okulun durağına gelmiştik tam incekken evrenin elimi tutup beni indirmesiyle hayatımın sokunu yaşayarak otobüsten düştüm hay ebeni seveyim bir bok düzgün ilerlese kafamı yarıcam yani

"Ezgi!!" Evrenin hemen yere eğilip yüzümü elleri arasına aldı bende birden ayağa kalktım ve arkama bakmadan topallayarak okula doğru koştum tabi evrende arkamdan koşuyordu.

Sıladan

"Allahümme Salli verbana teselli" bisikletin tekerini tekmelediğimde ayağımın acımasıyla kendimi kaldırıma bıraktım "ay vallahi şimdi bağıracam imdat diye ya"

"Pişt Kara kız bırakim mi" yanıma gelen motorluya göz devirdim "kardeşim bir bas git Allah aşkına sevgilim var benim"

"Lan sıla senin sevgilin mi var" birden Kutayın sesini duymamla göz devirdim "oğlum sen bela mısın adam mı takip ediyorsun şimdide mafya mı Olcan"

"Sıla evlerimiz yan yana" doğru valla öyleydi.

"İyi geleyim senle valla suan hiç dalaşamam çünkü bisikletim bozulmuş" kutayın kaskı bana uzatmasıyla ona yaklaştım kaskı bana takıp çıt çıtını kapattığında camını hızla indirdi"yavaş"

"Bırakırım burda" gerçekten yapabileceğini bildiğim için susarak arkasına bindim birden motoru çalıştırınca beline sarıldım yol altımızdan akıp giderken huzurluydum annemden babamdan herkesten uzaklaşmıştım sanki kendimi bulmuştum. Okula geldiğimizde kaskı çıkarıp ona uzattım "sana yine borçlandım karmalarım artıyor"

"Şaçmalama bir kahve içer ödeşiriz çok büyük biseylere gerek yok" gülümsediğimde oda bana güldü sonra birden yapmamam gereken birsey yaparak parmak ucumda yükselerek kutayın yanağına küçük bir öpücük kondurdum sonrada arkamda şaşkın bir Kutay bırakarak okula girdim

Bölüm sonu

5 yorum