Hastaların görünüşleri
İyi Okumalar :)
Korkudan kapıyı yumruklayıp" yardım edin! Çıkarın beni buradan!" Diye bağırıyordum ama kimse sesimi duymuyordu.
1 saat önce...
Kolumdaki serumu çıkarıp yatakla doğruldum. Sadece 1 tane anımı hatırlıyordum ama o bile David'i hatırlamama yetmişti.
Onu seviyordum ve ondan başka kimsem yoktu. Ne bir annemiz, ne bir babamız vardı. Ne akrabamız ne de bir ablamız ya da ağabeyimiz vardı. Biz sadece ikimizik ama nasıl o hale geldik nasıl tanıştık onu hatırlamıyordum.
Yataktan kalktığımda odayı dolaşmaya başladım bi duvarın köşesinde duran aynayı gördüm. Ben daha görünüşümü hala hatırlamıyordum. Aynanın karşısına geçtim.
Tahmin edemeyeceğim kadar güzeldim. Siyah kömür Karası saçlarım belimi geçmişti, deniz gibi, masmavi gözlerim, ay gibi bembeyaz tenim vardı. Karşıdan böyle biri gelse hayret ederdim.
Aynadan yansımama bakmaya son verip dolabı açtım. Hala hasta kıyafetleriyle duruyordum. İçeriden giyeceğim kıyafetleri aldım ve dolabı kapattım. David'i bulmalıydım hem de acilen.
David:
David" iyi geceler benim küçük meleğim "dedim ve geri çekilip ona bakmadan odadan çıktım. Kapıda biraz durdum ve kapıya kafamı yasladım. Dolan gözlerimin akmamaması için tavana diktim.
Beni hatırlamamıştı. İnsan sevdiğini unutsa bile kalbi yine hatırlardı onu demek ki Olivia beni sevmiyordu.
Hayır böyle düşünmemeliydim. O benim herşeyimdi ve ondan başka hayatımda kimse yoktu ve olsun da istemiyordum.
Kapıya son kez bakıp merdivenlerden aşağıya indim. Toparlanmam lazımdı. Kendi odama girip üzerimdeki doktor kıyafetlerini çıkardım ve normal giysiler giydim. Odadan çıktığımda iş arkadaşım Edward ile karşılaştım." Dostum kötü görünüyorsun" dedi" idare ederim sen nasılsın?" Dedim "İyiyim tam dışarıya çıkıyordum. Olivia nasıl?" Dedi.
Beraber çıkışa doğru ilerlerken "uyandı" dedim. Yürümeyi bırakıp bana baktı.
" Hiç mutlu olmuşa benzemiyorsun " Dedi. " Saçmalama tabiki sevindim o benim herşeyim ama..." Dedim. "Ama ne dostum iyi değil mi?"dedi. " Herşeyi unutmuş. Adını bile hatırlamıyor. Kendini bile." Dedim.
Elini omzuma koydu" Geçecek David, eminim hatırlayacak sadece ona biraz zaman ver. Hadi beraber dışarıya çıkıp biraz takılalım " dedi. Başımla onayladım ve beraber dışarıya çıktık.
Olivia;
Odadan çıktığımda etrafıma bakındım ama hiçbir yer tanıdık gelmiyordu sağa doğru döndüm ve koridoru geçtim sonra sola döndüm ama burada kimse yoktu. Burası bir labaratuvar ise neden kimse yoktu iki kat aşağıya indim ve sağa döndüğümde exit yazan yazıyı gördüm. Burası çıkıştı.
Belki de bir şeyler hatırlamam için dışarıyı çıkmalıydım.
Kapının koluna elimi koyduğumda kalp atışlarım hızlandı. Niye olduğunu bilmiyordum ama burada korkuyordum. Derin bir nefes aldım bir anda kapıyı açtım ve içeriye girdim.
Yeşil yanıp sönen ışıklar ile karşılaştım. Korkunç görünüyordu. İleriye doğru yavaşça adımlar attım. Sanki burada tek nefes alan benmişim gibi hissediyordum. Konuşmaya korkuyordum kalbim ağzımda atıyordu sanki. Biraz ileriye gittikten sonra cam odalarla karşılaştım.
Karşılıklı odalar vardır ve her camın üzerine başka bir ad yazıyordu. Cama ellerimi koyup alnımı dayadım içeriye bakmak için ama çok karanlıktı göremiyordum.
Tam camdan çekilecekken bir hareketlilik gördüm daha dikkatli bakarken bir anda bir şeyin cama yapışması ile çağırdım.
İnsana benziyordu ama bir yandan da insan değil gibiydi her tarafı yara bere içindeydi ve kan kusuyordu elleriyle saçlarını yolarak bana baktı gözleri kan çanağı gibiydi.
"Yardım et bana. O adam yaptı" deyip delirmiş bir şekilde güldü bana doğru bir adım attı camın olduğunu unuttum ve çığırıp arkaya doğru geri geri gittim.
Sırtım bir şeye çarptığında durdum. Korkudan kalbim ağzımda atarken arkamdan biri vurdu. Cama vurmuştu ama hissetmiştim. Dönüp ona baktığımda bu diğerinden de kötüydü. Bir kolu kopmuştu.
Bütün hastaların sesleri koridorda yankılanırken kapıya doğru koştum elimi kapı koluna koydum ama kilitliydi.
Korkudan kapıyı yumruklayıp" yardım edin! Çıkarın beni buradan!" Diye bağırıyordum ama kimse sesimi duymuyordu.
David:
Akşam 8 olmuştu. Edward ile beraber labaratuvar gelmiştik. İçmiş, eğlenmiş ama labaratuvara gelirken ayılıp da gelmiştik.
Edward'a "İyi akşamlar" dedim ve kendi odama girdim . Üstümü değiştirip kıyafetlerimi yıkamaya attım.
Olivia' yı görmek istiyordum. Edward ile dışarıya çıktığımızdan beri can atıyordum oma Olivia'ya da zaman tanımam gerektiğini biliyordum ama daha fazla bekleyemezdim.
Odadan çıkıp Olivia'nın odosına gittim. Kapıyı tıkladım ama içeriden ses gelmedi. Kapıyı bir daha tıklatıp "Olivia Ben David. İçeriye girebilir miyim? " dedim ama yine ses gelmedi.
Cebimden anahtarı çıkardım ve içeriye girdim. İçeriye bakındım ama Olivia içeride yoktu.
Odadan çıkıp koridorda yürüdüm. Nereye gitmiş olabilirdi ki?
1. Saat Sonra
Aklıma gelebilecek her yere bakmıştım ama yoktu. Koskaca laboratuarda sadece bakmadığım son bir yer kalmıştı. Oraya gitmiş olamazdı değil
mi?
Karanlık merdivenlenden inip exit yazan yazıya geldim. Olivia herşeyi unuttuğu için buraya girerse bir kriz geçirebilirdi.
Kapıyı açtım ve direk yerde oturup dizlerini karnına çekmiş ve ağlayıp kulaklarını kapatan Olivia' yı gördüm içeride hastalar bağırıyor camları yumrukluyorlardı. Olivia beni görünce "David" deyip bana sarıldı.
Onu tutmamla bayılması bir oldu.