İnsan sevdiği birini beyninden silse de kalbinden silemez . Senin kalbinden silemez olivia . Senin kalbin de beni hatırlamadı.
Hadi başlayalım...
Karanlık, karanlık ve karanlığın içinde ben. Vücudumda ağrılar vardı ama bir türlü hareket edemiyordum. Burnumda ve ağzımda bir şey takılıydı.
Neden hareket edemiyordum? Ben neredeydim?
Gözlerimi açmaya çalıştım 1-2 denememde başarısız oldum ama sonrasında başardım. Gözlerimi açtığımda bembeyaz bir odayla karşılaştım. Bir makinaya bağlıydım, kalp atışlarımın sesini dinliyordu makine.
Neredeydim ben? Elimi hareket ettirmeye çalıştım ama başarısız oldum. Derin bir nefes aldım ve tekrar denedim. Parmak uçlarımı oynatmayı başardım ve nefesimi verdim. Elimi oynatmayı başardığımda elimi kaldırıp ağzımdaki hava makinesini çıkardım.
Derin bir nefes aldım. Ben nasıl bu hale gelmiştim? Biraz düşündüm. Sonra kalp atışlarım hızla artmaya başladı. Monitörde kalp atışlarımın ne kadar hızlandığını görebiliyorken hiçbir şey hatırlamadığımı fark ettim .
Ailem , arkadaşlarım , hayatım daha da önemlisi kendimi hatırlamıyordum.
Nasıl biri olduğumu , neleri sevip sevmediğimi , kim olduğumu, hatta görünüşümü bile hatırlamıyordum.
Odaya biri girdiğinde gözlerim onun gözleriyle buluştu. Esmer Tenli, Siyah saçlı, siyah gözlüydü. Uzun boylu, dolgun çenesi vardı.
Kimdi bu?
"Olivia, sonunda uyandın" dedi rahatlamış bir şekilde. Benim adım Olivia mıydı? Boş boş baktım ona,bu benim adım mıydı?
Yanıma gelip yatağın yanına oturdu. Elimi tuttuğunda kaşlarımı çatıp baktım ona ''iyi misin?" dedi dolu gözleriyle. "Noldu bana?" dedim.
"Hatırlamıyor musun?" dedi. "Hayır " dedim ." İlaç üretirken çaylak'ın biri yanlışlıkla patlama yaptı. Sen de oradaydın kafanı duvara çarptığın için hatırlamaman normal. Sağ bacağın kırılmış ve sağ kolun yanmıştı. 2 ay komada kaldın ve sonunda uyandın "dedi gülümseyerek. "Sen kimsin?" dedim kaşlarımı çatıp.
Kaşlarını çatıp bana baktı. "Hatırlamıyor musun" dedi elini çekip.
Eline bakıp "Hayır, aslına bakarsan hiçbir şey hatırlamıyorum" dedim. "Nasıl yani?" diye sordu. "Kendi adımı az önce senden öğrendim. Dış görünüşümü, neler sevip sevmediğimi hiçbir şey hatırlamıyorum" dedim.
"Kafanı sert çarptıysan o yüzden hafıza kaybı geçirmiş olabilirsin Adın ile soy adınla başlayalım" dedi "tamam "dedim.
"Adın Olivia Texan "dedi ve bana baktı. "Hayır hiçbir şey hatırlamıyorum "dedim yine. Derin bir nefes verdi "Adın Olivia Texan, kimyagersin ama daha öğrencisin ben senin eğitmeninim yani bir nevi sen öğrenci ben de öğretmenim." dedi." Tamam anladım " dedim.
"Sen benim neyim oluyorsun?" dedim Kırılmış gibi baktı bana sonra yutkunuşunu gördüm. İçi mi acımıştı ne? "Arkadaşınım" dedi. Hayır daha fazlası da vardı ve bana anlatmadığı bariz belliydi. "Dahası var neden anlatmıyorsun. " dedim.
"Benden ne söylememi istiyorsun? Söyledim zaten sadece iki arkadaşız "dedi. Kaşlarımı çatarak baktım " Neden yalan söylüyorsun?" dedim .
"Çünkü beni hatırlamaman canımı yakıyor. Güldüğümüz o günler, beraber geçirdiğimiz zor zamanları, küçükken oynadığımız o oyunları, beraber uyuduğumuz o geceleri hatırlamaman içimi acıtıyor. O yüzden söylemiyorum ne olduğumuzu çünkü insan sevdiği birini beyninden silse de kalbinden silemez . Senin kalbinden silemez olivia. Senin kalbin de beni hatırlamadı" dedi ve yataktan kalktı. Yüzüme doğru yaklaşıp yanağımdan öptü bense şoka girmiş bir şekilde bakakaldım.
Kalp atışlarım yükselirken" iyi geceler benim küçük meleğim "dedi ve bir anda anılarıma gittim.
Sokakta David le beraber yürüyorduk 13 yaşındaydım o ise 14 çocukluğumuzdan beri birbirimizi tanıyorduk o da sokaklardaydı bende. Benim bu hayatta evim diyebileceğin tek yer her şeyim dediğim insanın, David'in yanıydı.
O benim hiç olmayan, beni kucağına alıp ninni söyleyen annem, gerektiğinde kapı gibi arkamda durup alnımdan öpen babamdı. O benim hayatım,her şeyimdi.
Benim her şeyime rağmen beni seven biriydi.
Evimize geldiğimizde eve baktım 1-2 saniye. Evin çatısı bile yoktu kışın ortasındaydık her yerden soğuk geliyordu ama en azından sokakta yatmıyorduk . Başımızı sokacağımız bir evimiz vardı.
Eve girdiğimizde küçük bir mutfak masamız vardı ona gidip oturduk ve kazandığımız paralardan aldığımız kahvaltıları masaya dizdik. "Üşüyor musun?" dedi David "Hayır sen üşüyor musun?" dedim " Hayır " dedi masaya oturduk.
"İş buldum. Bir adam var böyle market islerinde sayım yapıyor yardımcı olacağım. İyi para verirse sen evde kalırsın sadece ben çalışırım" dedi.
"Hayır ben de sena yardım edeceğim sen çalışıyorsan ben de çalışacağım "dedim. "Olivia itiraz istemiyorum nokta" dedikten sonra açılan ağzımı kapattım. Bizde genelde son noktayı, David koyardı "Tamam" dedim Yemeğinizi yerken gün içinde yaptıklarımızı konuşup güldük, eğlendik yatma vaktimiz geldiğinde yatağıma gittim. David yanıma geldiğinde battaniyeyi iyice sardı bana ve "iyi geceler benim küçük meleğim "dedi .
Bir anda kendimi uyanmış gibi hissettim. Etrafıma baktığımda David odada yoktu. Onu çok incitmiştim o benim sevgilimdi, her şeyimdi ve ben onu hatırlamıyordum.
Olivia :)
