DOĞRU KARAR...
2. Bölüm — Bir Şeyler Değişmişti
Bazen insan, sevdiği kişinin sesindeki küçücük bir değişikliği bile hisseder. Ama hissettiği şeyin gerçek olmasından korkar.
Sabah saat 09.17.
Elif gözlerini açar açmaz telefonuna uzandı. Aras'tan bir mesaj bekliyordu. Dün gece gönderdiği Seni seviyorum mesajına hâlâ cevap gelmemişti.
Kaşlarını çattı ve yeniden ekrana baktı.
Elif: Günaydın sevgilim. ❤️
Mesajı gönderdi, ardından yataktan kalktı. Belki uyuyakalmıştı. Belki telefonu sessizdeydi. Elif kendine mantıklı açıklamalar bulmaya çalışırken telefon titredi.
Aras: Günaydın güzelim.
Elif gülümsedi.
Elif: Dün gece neden cevap vermedin?
Aras'ın yazıyor işareti belirdi. Kayboldu. Yeniden belirdi.
Aras: İşim vardı, sonra uyuyakalmışım.
Elif bir süre mesaja baktı. Normalde Aras ona uzun uzun yazar, günaydın demekle yetinmezdi.
Elif: Tamam aşkım. Bugün görüşüyor muyuz?
Bu kez cevap hemen geldi.
Aras: Bugün biraz işim var. Başka gün olur mu?
Elif'in gülümsemesi yavaşça silindi.
Son günlerde hep bir işi vardı.
---
Öğleden sonra Elif, Zeynep'le bir kafede buluştu. Masaya oturur oturmaz çantasını sandalyeye bıraktı.
Zeynep ona baktı.
— Ne oldu sana? Suratın neden beş karış?
— Aras bugün de benimle buluşamayacakmış.
— Yine mi?
— Zeynep, lütfen başlama.
— Daha bir şey demedim ki.
Elif kahvesini karıştırdı.
— Eskiden böyle değildi. Sabahları ilk o yazardı. Buluşmak için bahane arardı. Şimdi ben yazmasam bazen bütün gün konuşmayacağız.
Zeynep'in yüzü ciddileşti.
— Elif, sana bir şey söyleyeceğim ama hemen kızmayacaksın.
— Söyle.
— Belki de sana anlatmadığı bir şey vardır.
Elif başını kaldırdı.
— Ne gibi?
— Bilmiyorum. Ama davranışları değişmişse bunun bir sebebi olabilir.
— Yani beni aldattığını mı düşünüyorsun?
Zeynep sustu.
O sessizlik, Elif'in beklediği cevaptan daha ağırdı.
— Sen de mi böyle düşünüyorsun? diye sordu Elif'in sesi titreyerek.
Zeynep hemen elini tuttu.
— Hayır, canım. Sana kesinlikle böyle bir şey söylemiyorum. Sadece üzülmeni istemiyorum.
Elif gözlerini kaçırdı.
— Aras bana bunu yapmaz.
Bunu söylerken kendisi bile neden bu kadar emin olmaya çalıştığını bilmiyordu.
---
Aynı akşam Aras, evinde oturmuş telefonuna bakıyordu. Elif'ten gelen yeni bir mesaj vardı.
Elif: Seni özledim. Birkaç dakikalığına bile olsa göremez miyim?
Aras mesajı okudu. Parmakları ekrana gitti ama cevap yazmadı.
Telefon çaldı.
Arayan Elif'ti.
Bir süre ekrana baktıktan sonra açtı.
— Alo, güzelim.
— Aras, müsait misin?
— Biraz meşgulüm. Bir şey mi oldu?
Elif'in sesi yumuşadı.
— Hayır. Sadece sesini duymak istedim.
Aras gözlerini kapattı.
— Elif, yarın konuşsak olur mu?
Karşı tarafta birkaç saniyelik sessizlik oldu.
— Aras, benden sıkıldın mı?
Aras aniden doğruldu.
— Ne? Saçmalama! Nereden çıktı şimdi bu?
— Bilmiyorum. Sanki benden uzaklaşıyorsun.
— Öyle bir şey yok.
— O zaman neden bana eskisi gibi davranmıyorsun?
Aras cevap veremedi.
Elif'in gözleri doldu.
— Tamam. Anladım.
— Elif, dur. Öyle demek istemedim.
— İyi geceler, Aras.
Telefon kapandı.
Aras ekrana bakakaldı. Elif'i aramak istedi ama eli havada kaldı.
Kendi kendine fısıldadı:
— Keşke her şey bu kadar kolay olsaydı...
---
Ertesi gün Elif, Aras'a küçük bir sürpriz yapmaya karar verdi. En sevdiği tatlıyı almıştı. Belki yüz yüze konuşurlarsa aralarındaki tuhaflık geçerdi.
Aras'ın evine doğru yürürken telefonuna bir mesaj geldi.
Aras: Bugün gelemeyeceğim. Kusura bakma, işlerim çıktı.
Elif olduğu yerde durdu.
Tam o sırada apartmanın önüne ulaşmıştı.
Başını kaldırıp pencerelere baktı. Sonra telefonunu cebine koydu. Belki gerçekten evde değildi. Belki de bir şeyleri yanlış anlıyordu.
Tam geri dönecekken içeriden bir ses duydu.
Aras'ın sesi.
Elif olduğu yerde donakaldı.
Aras evdeydi.
Kalbi hızla atmaya başladı. Kapıya yaklaştı. Zili çalmak üzere elini kaldırdı ama içeriden gelen bir cümle onu durdurdu.
Aras telefonda konuşuyordu.
— Elif'in hiçbir şeyden haberi yok, değil mi?
Elif'in eli havada kaldı.
Nefesini tuttu.
Aras birkaç saniye sustu, sonra daha alçak bir sesle devam etti:
— Güzel. Çünkü öğrenirse her şey biter.
Elif'in gözleri doldu.
Elindeki küçük tatlı kutusuna baktı. Sonra kapının ardındaki adama...
Yıllardır sevdiği adama.
Zili çalmalı mıydı?
Yoksa hiç duymamış gibi arkasını dönüp gitmeli miydi?
Tam o sırada Aras'ın sesi yeniden duyuldu.
— Bir dakika... Elif mi o?
Elif'in kalbi duracak gibi oldu.
Kapının kilidi döndü.
DEVAM EDECEK...
Kapı açıldığında Elif ne yapacaktı? Ve Aras'ın sakladığı gerçek, düşündüğünden çok daha mı büyüktü?