DOĞRU KARAR...
1. Bölüm — Her Şey Yolundaydı
Bazı hikâyeler bir ihanetle bitmez. İhanetin henüz kimsenin haberi yokken başlar.
İstanbul, Eylül 2026
Yağmur, camlara usulca vuruyordu. Elif, kafede pencerenin kenarına oturmuş, telefonundaki mesajlara bakıyordu. Saatine bir kez daha göz attı.
— Yirmi dakika oldu, Aras. İnsan bir haber verir!
Tam o sırada kapı açıldı. İçeri giren sarışın genç, Elif'i görür görmez gülümsedi. Islak saçlarını eliyle geriye itti ve hızlı adımlarla masaya yaklaştı.
— Kızma hemen, güzelim. Trafik vardı.
Elif kollarını göğsünde birleştirip ona baktı.
— Tabii, trafik. Her zaman trafik.
Aras gülerek karşısındaki sandalyeye oturdu.
— Tamam, özür dilerim. Bir daha olmayacak.
— Bunu geçen hafta da söyledin.
— Ama bu sefer gerçekten olmayacak.
Elif kendini tutamayıp güldü. Aras elini uzatıp onun elini tuttu.
— İşte benim güzel gülüşüm, dedi.
Elif başını hafifçe yana eğdi.
— Bazen sana gerçekten kızamıyorum, biliyor musun?
— Çünkü beni çok seviyorsun.
— Kendine fazla güveniyorsun.
— Sen de beni sevdiğini inkâr edemiyorsun.
Elif cevap vermek yerine gülümsedi. Birbirlerini tanıyalı yıllar olmuştu. Henüz on yedi yaşındayken başlayan bu ilişki, zamanla ikisinin de hayatında önemli bir yere dönüşmüştü. Elif, geleceğini düşünürken Aras'ı hep yanında hayal ediyordu.
Her şeyin yolunda olduğuna inanıyordu.
Henüz bilmediği şeyler vardı.
---
Akşam saatlerinde Elif, en yakın arkadaşı Zeynep'le buluştu. Zeynep, Elif'in yüzündeki mutluluğu görünce gözlerini devirdi.
— Yine Aras mı?
Elif kahkaha attı.
— Ne varmış Aras'ta?
— Hiçbir şey. Senin ağzından başka isim çıkmıyor, onu diyorum.
— Ne yapayım? Seviyorum kızııım.
Zeynep gülümsedi ama ardından ciddileşti.
— Elif, bir şey soracağım. Aras'la gerçekten her şey yolunda mı?
Elif'in gülümsemesi hafifçe silindi.
— Niye sordun?
— Bilmiyorum. Geçen gün onu aradığımda yanında biri var gibiydi. Bir de senin mesajlarına bazen çok geç dönüyor.
Elif omuz silkti.
— Yoğundur. Her insanın işi gücü var.
— Olabilir. Sadece dikkatli ol, tamam mı?
Elif arkadaşının elini tuttu.
— Zeynep, bana güven. Aras bana yalan söylemez.
Zeynep bir şey söyleyecek gibi oldu ama vazgeçti.
— İnşallah, Elif. Gerçekten inşallah.
---
Aynı saatlerde Aras, arabasını yol kenarına çekmiş telefonuyla konuşuyordu.
— Şimdi konuşamam, dedi alçak sesle.
Karşıdaki kişi bir şey söylediğinde yüzündeki ifade değişti.
— Sana sonra anlatacağımı söyledim. Lütfen, şimdi değil.
Telefonu kapattı. Birkaç saniye boyunca ekrana baktıktan sonra derin bir nefes aldı.
Tam o sırada yeni bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numara: Ona daha ne kadar yalan söyleyeceksin?
Aras'ın yüzündeki gülümseme tamamen kayboldu.
Mesajı tekrar okudu. Ardından etrafına bakıp telefonu kilitledi.
— Kahretsin...
Telefon yeniden titredi.
Bu kez gelen mesaj daha kısaydı.
Bilinmeyen numara: Elif gerçeği öğrenmeden önce benimle konuşmalısın.
Aras bir süre hareketsiz kaldı. Sonra kontağı çevirdi ve arabayı çalıştırdı.
---
Gece, Elif yatağına uzanmış Aras'la yaptığı konuşmayı düşünüyordu. Telefonuna sarıldı ve ona bir mesaj gönderdi.
Elif: İyi geceler, sevgilim. Seni seviyorum. ❤️
Mesaj görüldü.
Ama cevap gelmedi.
Elif birkaç dakika bekledi. Sonra telefonu kenara bırakıp gözlerini kapattı.
Aras ise karanlık odasında oturmuş, aynı mesaja bakıyordu. Parmakları klavyenin üzerinde gezindi ama tek bir kelime bile yazamadı.
Çünkü bazen insanın söyleyemediği şeyler, söylediği yalanlardan çok daha ağırdır.
Ve Aras'ın sakladığı şey, henüz yalnızca bir kişinin bildiği bir sır değildi.
DEVAM EDECEK...
Peki, Aras kimden saklanıyordu? Elif'in bilmediği o gerçek neydi?