Basınç kilidi tok bir metalik sesle açıldı.
Kaskın kapağı aralandığı an, Hiçlik Denizi'nin dondurucu suyu saniyede binlerce galonluk bir şiddetle içeri hücum etti. İnsan anatomisi bu derinlikte bir milisaniye içinde un ufak olmalı, ciğerler parçalanmalı, kemikler kağıt gibi ezilmeliydi. Ancak Melinoe acı hissetmedi. Su genzine dolduğunda boğulmak yerine, yıllardır tuttuğu nefesi nihayet bırakmış gibiydi.
Ciğerlerine dolan o ağır, karanlık sıvı onu öldürmedi; aksine, damarlarındaki kanla bütünleşerek ona kadim bir yaşam üfledi. Yüzündeki zift karası makyaj suya karışıp dağıldı. Gözbebekleri genişleyerek okyanusun dibindeki o mutlak karanlığı yansıtan dipsiz siyahlıklara dönüştü. Oksitlenmiş ağır dalış zırhı ona artık bir hapishane değil, tenine kaynaşan organik bir savaş kabuğu gibi geliyordu. Melinoe uykusundan uyanmış bir tufandı.
Etrafını saran sirenler, kız kardeşlerinin doğuşunu sessiz bir saygıyla izledi. Melinoe onlara doğru süzüldü. Hareketlerinde eski hantallığından eser yoktu; suyun içinde yerçekimsiz bir avcı gibi kayıyordu.
Zihni, okyanusun dört bir yanına dağılmış olan o ezoterik haritalama ağına doğrudan bağlandı. Daha önce sadece vizöründeki cılız bir ekrandan okumaya çalıştığı kozmik hizalanmaları şimdi parmak uçlarında hissediyordu. Yıkıntının tam merkezine, gezegenlerin su altındaki yansımalarının kesiştiği o devasa görünmez düğüme ilerledi. Gökyüzü şehirlerini binlerce yıldır havada tutan sır buydu: Aşağıdaki bu düğümlerden çekilen enerjinin manipüle edilmesi.
Melinoe, soluk ve fosforlu bir ışık yayan parmaklarını bu görünmez akıntıların içine daldırdı. Suyun moleküllerini ve yıldızların yansımasını avuçlarının içinde büktü. Sistemi tersine çeviriyordu. Asırlardır sömürülen enerjinin yönü bir anda değişti. Sirenlerin ağıtı sadece bu derinliklerde yankılanan bir feryat olmaktan çıktı; Melinoe’nin ellerinde yoğunlaşarak, yukarıdaki şehirlere doğru fırlatılan devasa, akustik bir mızrağa dönüştü.
Aynı saniyelerde, kilometrelerce yukarıda, Büyük Kubbe'de felaket başlamıştı.
Lenore’un parmakları kanıyordu. Paslı arpın telleri etini kesiyor ama o çalmaya devam ediyordu. Melodisi artık egzotik bir arka plan müziği değil, salonun duvarlarında yankılanan sağır edici bir gürlemeye dönüşmüştü. Bir... iki... üç... Her vuruşta şeffaf zemin daha şiddetli titriyor, altın varaklı tavanlardan kristal tozları dökülüyordu.
Asilzadelerin şaşkınlığı çoktan paniğe yerini bırakmıştı. İpek elbiseli kadınlar çığlık atıyor, kadehler parçalanıyor, muhafızlar ne yapacaklarını bilemez halde etrafta koşturuyordu. Birkaçı silahlarını çekip sahnedeki o solgun, yabani kadına doğrulttu ama çok geçti.
Aşağıdan, o güne dek bir masal sandıkları denizin dibinden gelen devasa rezonans dalgası şehre çarptı.
Melinoe’nin okyanustan yolladığı ağıt ile Lenore’un içeriden çürüttüğü frekans aynı anda, tek bir kusursuz notada birleşti. Şehri gökyüzünde tutan devasa antigravitasyon motorları, bu iki cepheli akustik saldırıya dayanamayarak korkunç bir çatırtıyla iflas etti. Büyük Kubbe'nin o yenilmez sanılan kalın cam zemini örümcek ağı gibi parçalandı.
Lenore kanlı ellerini tellerden çekti. Etrafındaki her şey yıkılırken ayağa kalktı ve doğrudan aşağıya, ayaklarının altındaki karanlığa bakarak kollarını iki yana açtı. Yüzünde, yüzyılların intikamını alan bir kraliçenin mutlak tatmini vardı.
Sentetik güneş son kez titreyip tamamen söndü. Aydınlık Şehirler’in yerçekimine meydan okuyan altın kuleleri için serbest düşüş başlamıştı. Gökyüzü krallığı, ateşe verilmiş bir meteor yağmuru gibi, ait olduğu karanlığa, Melinoe’nin beklediği o uçsuz bucaksız denize doğru çakılıyordu.