Bölüm 2

Ben Deniz.Annemi 12 yaşında kalp krizi sebebiyle kaybettim.aynaya her baktığımda,o okyanus mavisi gözlerimi her gördüğümde annem gelir aklıma,gözlerim dolar,ama ne yazıkki olan ile ölene çağre yok.ben o korkunç gün uyandığmda karşıdaki yatağın boş olduğunu fark ettim,abim yoktu.koşarak annemlerin odasına gittim babam ve annem yoktu,onların yerine duvara yapıştırılmış pozitit vardı.girdim ve pozititi çektim, üzerine “annen biraz hastalandı oğlum,hastaneye gidip gelicez” yazılıydı.yazı deyil ama yazını şekli korkutmuştu beni; titreyen ellerle yazılmıştı ve kağıdı ıslatan su damlası mürekkebin dağılmasına neden olmuştu.annemin ne tür bir hastalığı olabilirdiki?annem gayet iyi gözüküyordu,biranda ne olabilirdiki?üstüne üstlük babamı bu kadar endişelendirecek?kendime bu soruları sora sora ve yağmurun cama vuruşunu izleye izleye akşamı etmiştim artık.midem kazınıyordu fakat ben sorularıma o kadar çok odaklanmıştımki farkına bile varmamıştım.Ve birde diyerleri yetmezmiş gibi yeni bir soru eklenmişti sorularıma:“neden hayla gelmediler?”.ben bu soruyu kafamda evirip çevirirken anahtar sesi duydum,kapıya koşup baktığımda abim ve babamı gördüm babam etrafa boş gözlerle bakıyordu,sanki ruhu emilip çıkartılmış gibi,gözleride şişmişti.bana uzun uzun baktı,gözlerime baktı ve yavaş yavaş abim gibi gözleri dolmaya başlamıştı.birşey diyecekmiş gibi ağzını araladı ama birşey demeden geri kapattı.ve birden o lanet sorulardan bir tane daha geldi:“ANNEM NEREDE!?”.suratıma baktılar,babam hüngür hüngür ağlamaya başlamıştı,benimde gözlerim dolmaya başlamıştı,tekrar bağırdım“ANNEM NEEREDE?”babam daha sesli ağlamaya başlamıştı.abim göz yaşlarını sildi ve ağzını araladı fakat oda birşey diyemeden geri kapattı ağzını.ortalama 15 dakika sonra babam ağlamayı kesmişti ve tekrar ruhu emilip çıkarılmış gibi boş gözlerle bakı yordu etrafa.abim sessizdi ama gözünden yaşlar benim gibi süzülüyordu. Oldukça ruhsuz bir sesle “nasıl oldu?”dedim.artık anneme ne olduğunu sormama gerek kalmamıştı,anlamıştım,ne yazıkki o...dilim varmıyor.herneyse,tabikide bu sorumda cevap gelmemişti.“uyuyacağım”dedim kendime ait olmayan o ruhsuz sesle ve odama çıktım.bir 15 dakika kadar tavanı izledim,daha sonra gözlerimi kapattım ve yan odadan ölsemde inanamayacağım sesler duydum.sorun seste değildi(ses sahibi babamdı zaten)sorun olan sesin söyledikleriydi, galiba kafayı yemiştim.bu korkunç gecenin üzerinden 4 yıl geçmişti,tavanı izliyor...