Bölüm 1

Ben Yıldız.Albino denilen ve saçının beyaz çıkmasını sağlayan bir hastalığa sahibim.eskiden sorun etmezdim çüknkü saçlarımın muhteşem gözüktüğünü söyleyip duran ve adeta etrafa neşe saçan küçük bir kardeşim vardı.ismi yeşimdi,ismini gözlerinin tıpkı benimki gibi çim yeşili olmasından alıyor.ve neyazıkki o ÖLDÜ.ben ben 11 yaşındayken bi gün dışı çıkmak istedi,ama ben hem hava çok soğuk olduğu için hemde yeşimin fazlasıyla ödevi olduğu için izin vermedim.daha sonra çok sinirlendi ve kapıyı çarparak dışarı çıktı ve bende peşinden gitmek zorunda kaldım.benden bayağı ileride olduğu için sesim ona gitmiyordu,yağmur yağıyordu ve ben üstümdeki incecik sivitle buz kesmiştim adeta, ama umursamıyordum ve koşuyordum.hem soğuktan hemde koşmaktan artık bacaklarımın uyuştuğunu hissediyordun,ama yinede durmadım!hiç bilmediğim bir sokağa girmişti ve birden tekerin ıslak asfaltta kayma sesini ve birden GÜM diye bir ses.ben daha yokuşun başına gelmemiştim ve daha birşey görmemiştim.yokuşun başına geldiğimde ise onu yokuşun sonunda yerde yatar bir vaziyette görmüştüm.“Hayır!” diye bağırdım “HAYIR!”.bir adam vardı başında,nabızına bakıyordu;arkasında bir araba vardı ve arabanın açık arka kapısından baygın gözüken bir kadın ve başında hüngür hürgür ağlayan 15-14yaşlarında bir çocuk gözüküyordu.birden yeşimin nabzını kontrol eden adamın yüzü bana döndü,ağlamaktan şişmiş kahverengi gözleri faltaşı gibi açılmıştı.beni görünce ilk başta soran gözlere baktı(büyük ihtimalle saç rengimden dolayı)ve daha sonra hemen arabaya koştu.ben olayların şokunu yeni atlatmıştım,ve anlamıştımki o alçak adam benim biricik kardeşime çarpmıştı ve şimdide kaçıyordu!“DUR”diye haykırdım resmen çığlık atarcasına ve koşmaya başladım,fakat hem yokuş hemde ıslak asfalt sebebiyle on adım sonra yuvarlandım,ve kaymayı engellemek işin ellerimle yere bastırdım ve duruncada hemen ayağa kalkıp tekrarkoşmaya başladım ve en sonunda yanına vardığımda ise ilk olarak elini sımsıkı tutup fısıldadım “korkma ablacım ben yanındayım.”. biryanndanda haykırarak yardım istiyordum.hem soğuun hemde yarım saatlik bir koşuşturmanın ardından güçten düşmüştüm,köz kapaklarım ağırlaşıyordu,ne kadar karşı koymaya çalışsamda artık dayanamıyordum ve birden kardeşimin yanına düşüverdim.uyandığımda evdeydim ve yalnızdım.annem ve babam eve gelince bana acı haberi verdiler...bu yaşadıklarımdan sonra bir daha gülemedim eskisi gibi,bulamadım beni onun gibi güldürebilen.aslında bulmak istemedim desem daha doğru olur,çünkü eğer bulupda yine kaybedersem kaldırabileceğimi pek sanmıyorum.artık büyüdüm,yaşadığım korkunç olayın üzerinden 4 yıl geçti ve okulun açılmasınada bir hafta kaldı ve ben yatağımda oturmuş...