Kendimi eve nasıl atdım kendim bile bilmiyordum. Annemin yanına koşdum.
Annem huzur içinde uyuyordu. dakikalardır tutduğum nefesi bıraktım. Ellerim titriyordu. Bir an öyle korktum ki.. Kendime gelmek için pencereyi açdım,rüzgar saçımı coşdurdu.
Endişeyle yine anneme bakdım. Napıcaktım?
Titreyen ellerim dudaklarıma gitdi. Deli gibi dudaklarımı soyuyordum. Ağzımda kan tadı hiss etdiyimde ellerimi çekdim. Gözlerimi kapatdım. Başım fena dönüyordu. Pencereye yaslandım. Savrulan saçlarım bir kaç tane parmak tarafından okşandı.
Gözlerimi korkuyla açdım.
Sanırım delirdim
Pencereyi kapatdım. Mutfağa kahve yapmaya gitdim.
Çekmeceyi açdım. Insanların kafeyin tüketmesi devlet tarafından yasaklanmışdı.
Bir kaç dakika içinde burnuma kahve kokusu geldikte gülümseyerek gözlerimi kapadım ve kokladım.
Kitap rafıma gelib en sevdiğim kitabımı elime aldım. Emare
Hiç kelebek olmak istedinizmi? Ben isterdim. İnsan ömrünün 100 yılından daha kıymetli geliyordu kelebeğin 1 günü.
~Yaşamak için ölmelidir insan. Sen yaşa diğe ölmeği seçdim ben.
