Atdığım çığlık ormanda yankılandı. Dayanamayıb ayağımı hızlıca sallayarak yılanı fırlatdım. Kalbim korkuyla atmaya başladı. Panikle etrafıma bakdım. En yakınımdaki uzun ağacın birine zorla tırmandım. Ağacın dalı pek sağlam gözükmüyordu ama yapıcak birşey yoktu. Yavaşca ilerleryib,ağacın tepesinden aşağıya bakdım. Kalbimin yine hızla kan pompalamasına sebeb olan bir suliet geçti ağaçların altından. Hemen ağacın gür yapraklarının arasında saklandım. Kolumda minik bir hareket hiss edince tiz sesle bir çığlık atdım,dengemi sağlıyamadım ve ağacın dalından düşdüm. Gözlerimi sıkıca kapadım. Benim şimdi çoktan yere çakılmam gerekmiyormuydu?
Gözlerimi açmak istediğimde
'Sakın! Işini bitirmekten hiç çekinmem'diğe erkeksi bir ses duydum.
Ellerim boynuna dolanmışdı,kafam omzuna yaslıydı ve bir eli belimi kavramış diğeri kafamı hareket etdirmeyim diğe saçlarımdaydı.
'Bırak'dedim titrek sesle
'Eminmisin?'dedi alaylı sesle 'seni bırakırsam,tahtalı köyde bi güzel çay içersin,söyliyim dedim'dedi.
Gözlerim kapalı olduğunu unutarak göz devirdim.
Yavaşca ayaklarım yere değdi. Gözlerimi açdım,arkamdaydı.
Arkamı dönmek için bir adım atmışdımki.
'Bir adım daha atarsan işini bitiririm'dedi yine.
'Kimsin?'dedim
'Neden papatyayı almadın hm? Kabalık etdin bak'dedi alaylı ses tonunda.
Papatya?
'Kimsin?'diğe tekrar etdim. Sadece güldü.
Delice bir fikirle son sürat koşmaya başladım. Arkamı dönüb bakdığımda pelerininin kapişonuyla burnuna kadar örtdüyü yüzünü gördüm,birde yukarıya doğru kıvrılan dudaklarını. Nefes-nefese evimin önüne geldim. Hemen önceden gördüyüm papatyaya bakdım. Ama papatya az önceki yerinde yokdu,onun yerine kırmızı,kanlı bir papatya yerdeydi. Anne..
