Televizyonu kapatınca ikisi de sinirle ayağa fırladı. O Sinan nasılsa tam tersiydi. Sinan ne kadar iyiyse o o kadar kötüydü...
"Senin lanet olası karın ne yapmaya çalışıyor?" dedi Burak. İşte bu sefer damarıma basmıştı. İsmim yokmuş gibi konuşulmasından nefret ederim. Yok dıdısının dıdısıymışta yok ebemin bir yeri!
"Benim bir adım var sahte arkadaş!"
Oğuz kolumdan tutarak sürüklermişcesine beni kapının önüne çıkardı. Kolumu sertçe geri çektim.
"Senin derdin ne Asena?"
"Bir de bunu soruyor musun? O senin gerçekten arkadaşın değil! Sen Sinan'ın üstüne kimi getirirsen getir kendine de bana da zarar vereceksin. En fazla bir hafta içerisinde başka birisiyle bu eve girmezsen ben de seni tanımıyorum."
"O zaman bekleyin küçük hanım. Sen de göreceksin annen de görecek herkes anlayacak onun benim dostum olduğunu."
"Sana hiçbir şey demiyorum Oğuz."
İçeri geçtim. Oğuz ne yaptığının farkında değil. Aklınca Sinan'ın yerini doldurmaya çalışıyor. Ben onu 1 sene tanıdım evet ama daha çok sevdim. Kardeşimi severmiş gibi sevdim. Ama o doğru kişi değil. Burak derhal bırakmalı kocamın peşini.
Annemin yanına gittim. Durumu anlattım. O da istemiyor Burak'ı. Ama gönderemiyoruz da. Bir an da ağlamaya başladım. Aklıma Sinan geldi. Benim için yaptıkları...
"Benim adım Sinan."
"Benimki de Asena."
"Kimle konuşuyon yenge?"
"Reels izliyorum kimseyle konuşmuyorum."
"Şey.. özür dilerim. Bardağı bilerek kırmadım." dedim titreyerek. Arkama baktığımda Sinan'ın beni tuttuğunu gördüm. "Bardak önemli değil. Sen iyi misin?" dedi kibarca.
O sırada Oğuz "Hayır. O temizlik yapacak." dedi. Sinan ona dönerek "Hayır o şuanda iyi değil! Bizimle kalması en mantıklısı."
"Ahahahahahahahahah! Eee beni özlemediniz mi?"
"Özlemez olur muyuz? Ben bile özlediysem Oğuz'u düşünemiyorum." diyip yanağından öpüp sarıldım. O da yanağımdan öpüp sarıldı.
"MESAFEYİ KORUYALIM." dedi Oğuz.
Ben düşüncelere dalmışken Burak odaya baskın yaptı. Benim odama...bizim odamıza... Hangi hakla acaba? Ama görünüşe göre benimle önemli birşey konuşacaktı. Çünkü siniri her hâlinden belli oluyordu.
"Birşey mi oldu?" dedim.
"Evet birşey oldu."
"Ne oldu söylesene hızlıca."
"Sen niye burdasın?"
"Anlamadım?" Gerçekten anlamadım. Ben evimdeyim nedeni mi var sence? Hatta bir nedene gerek mi var?
"Şuan aşağıda bizim isteklerimizi yerine getiriyor olman lazımdı."
"Ne diyorsun sen be!"
"Ne duyduysan onu. Şimdi düş önüme." Kimsin lan sen? Hemen yatağımın altından pompalıyı çıkardım ve hızlıca ateş ettim.
Annem ve Oğuz sese geldi.
"Kızım sen ne yaptın?!"
"Bana 'Şuan aşağıda bizim isteklerimizi yerine getiriyor olman lazımdı.' dedi. Ayrıca 'düş önüme.' de dedi. Ne yapsaydım. Kendime hakim olamadım."
"Ya Asena sen gerçekten kafayı sıyırdın he! Arkadaşımı öldürdün sen!"
"Ben seni gelmekte olan bir tehlikeden, üzüntüden, tranvadan kurtardım. Sen benim arkadaşımı sebepsiz yere öldürdün ben birşey dedim mi?"
"Bu dememiş halin mi? Ayrıca o senin arkadaşın değildi ve sebepsiz de değildi. O senin s..."
"Öhm öhm!" Elimi yumruk yaparak öksürüyormuş gibi yaptım annemin burada olduğunu hatırlatmaya çalışarak. Bana onaylarmışcasına göz kırptı.
"Çocuklar neler oluyor burada?"
"Annecim salonda anlatayım ben ama ondan önce cesedimizi bodruma taşıyalım mı rahmetli babamla aynı anda gitsinler çöpe, olur mu?"
"Allah'ım biz neyin içine düştük böyle sen bizi affet!"
Cesedi bodruma taşıdık. Koltuğa oturduk. Ortaya ben, sağa Oğuz ve sola annem oturdu.
"Oğuz yolda karşılaştığı birisini Sinan'ın yerini doldurmak için arkadaş adı altında eve getiriyor ve sırf onun için benimle olan ilişkisini bozuyor ve o rahmetli Burak efendi beni kölesi zannediyor! Olay bu."
"Kızım haklı. Konuşmaya hakkın yok damat."
"Öyle olsun anneciğim. Zaten çok kanım ısınmamıştı ona da. Ama bunun için adam öldürülmez ki!"
"Öldürürüm ben! Ayrıca kanın ısınmadı evet direkt kaynadı! Beni evden atacaktın ona yer kalsın diye."
"Biraz öyle oldu ikinizde kusura bakmayın lütfen."
"Ay çocuklar bu arada ben artık eve gitsem iyi olacak. Hazır ortada bir tehlike de kalmamışkrn eşyalarımı da toplayıp yan villayı satın alayım ben."
"Ne zaman istersen kraliçem." dedim anneme. O sırada kapı anahtarla açıldı. Hepimiz çok korktuk. Çünkü anahtar kimsede yoktu bizden başka. Gelen kişi karşısında hepimiz şok olmuştuk.