Yeni bir hafta, yeni bir Pazartesi… Ama bu sefer Deniz için her şey biraz daha farklıydı. Çünkü artık Ayaz onun sadece “gözlerinin takıldığı çocuk” değildi. Onun sevgilisiydi.
Sabah sınıfa girdiğinde Ayaz, sırasındaydı. Göz göze geldiklerinde o tanıdık gülümsemeleri birbirine uzandı. Deniz bir an için her şeyin huzurlu kalacağına inanmak istedi.
Ama o gün sınıfa başka biri daha girdi.
Şeyma.
Yürüyüşü kararlı, bakışları odaklıydı. Gözleri sınıfı taradı, sonra Ayaz’a döndü.
“Ayaz?” dedi, neşeyle ama biraz fazla sesli.
Ayaz başını kaldırdı, kısa bir an tereddüt etti.
“Merhaba,” dedi, nötr bir tonda.
Şeyma hiç çekinmeden yanına oturdu.
“Yıllar olmuş gibi değil mi? En son 7. sınıfta görüşmüştük.”
Deniz, uzaktan ikisini izledi. Bu bir “tanışma” değildi. Bu, geçmişten gelen bir bağın açılışıydı. Ayaz uzak dursa da, Şeyma yakınlaşıyordu. Sözleri içten görünse de, gözleri dikkatliydi. Hedefi belliydi: Ayaz.
Teneffüste…
Yasemin, Deniz’in koluna girip onu sınıf dışına çekti.
“Ben bu kızı sevmiyorum.”
“Henüz tanımadık ki,” dedi Deniz ama sesi boğuktu.
“Tanımama gerek yok. Tipik ‘sessize yönelip dikkat çeken’ karakter. Ayaz’la geçmişte arkadaşlarmış… Ama şimdi fazla arkadaşça davranıyor.”
Deniz sessiz kaldı. İçinde küçük bir kıskançlık, göğsünün ortasında yer etti. Ama bunu Ayaz’a yansıtmak istemedi.
Öğleden Sonra – Bahçede
Ayaz ve Deniz baş başa birkaç dakikalarını geçirdiler.
“Şeyma seni tanıyormuş,” dedi Deniz, sanki laf arasında.
Ayaz başını eğdi. “Evet. Bir dönem aynı okuldaydık. Ama çok yakın değildik. O öyle davranıyor olabilir… ama ben değiştim.”
Deniz gözlerine baktı. “Peki, şimdi ne düşündüğünü söyleyebilir misin?”
Ayaz duraksadı. Sonra kısık sesle söyledi:
“Şimdi düşündüğüm tek şey… seni üzmemek.”
Deniz gülümsedi ama gözleri biraz nemlenmişti.
“Bunun için tek yapman gereken, doğru yerde durmak.”
O Gece, Şeyma'nın Gönderisi:
📱 Story paylaşımı:
📸 “Eski dostlar 💫 #görüşmelerdevam”
Fotoğrafta Ayaz ve Şeyma okul çıkışı, okul kapısı önünde ayakta konuşurken görünüyordu. Deniz içinden bir şeyin düştüğünü hissetti.
Ayaz anlatmıştı. Sadece yol üstü karşılaşmışlardı. Ama Şeyma bunu herkesin göreceği şekilde süsleyerek sunmuştu.
Deniz’in Günlüğü:
“Bazen dışarıdan biri gelir ve aranıza bir gölge bırakır.
Bu gölge ister istemez büyür.
Ama asıl mesele... o gölgeyi birlikte ezip geçip geçemeyeceğinizdir.”
Son sahnede:
Ayaz, gece mesaj attı:
📩 “Ona mesafe koyacağım. Bu hikâye, sadece bize ait olmalı.”
📩 Deniz’in cevabı gecikmedi:
“O zaman birlikte yazmaya devam edelim… Gölgeye inat.”