Sabah, Deniz’in telefonuna gelen ilk mesaj Ayaz’dan geldi.
Kısa ve netti:
“Bugün okul çıkışı, çatının orada buluşalım mı? Sessiz bir yer.”
Deniz’in kalbi hızlandı. Birkaç saniye sadece ekrana baktı.
Sonra cevabı yazdı:
“Tamam. Sessizliği birlikte dinleriz.”
Gün boyunca…
Deniz’in dikkatini toplaması imkânsızdı. Matematik sorularının cevabı “Ayaz”, Fen notlarının formülü “Kalp”ti.
Yasemin bir ara defterine kocaman “A + D = ❤️” yazınca, Deniz kızardı. Ama gülümsemeden edemedi.
Ayaz ise her zamanki gibiydi. Sessiz, sakin, ama bakışları Deniz’in üzerindeydi.
Özellikle teneffüste Deniz kalemini düşürdüğünde, Ayaz eğilip verirken fısıldadı:
“Bugün biraz daha… çilli görünüyorsun.”
Deniz gözlerini devirdi ama yüzünde istemsiz bir gülümseme vardı.
“Ve sen yine... tatlı tatlı sinir bozuyorsun.”
Ayaz hafifçe gülümsedi.
“Alışman gerekebilir. Resmî olarak.”
Okul Çıkışı – Çatı
Çatı kapısını Ayaz aralamıştı. Sessizce içeri girdiler. Güneş batıyordu, gökyüzü turuncu ile pembe arasında bir yerdeydi.
Ayaz sırtını duvara yasladı, Deniz karşısında durdu.
Birkaç saniye konuşmadılar.
Sonra Ayaz cebinden küçük bir kâğıt çıkardı.
Deniz’e uzattı.
“Bu, bizim ‘birlikte’ tanımımız olabilir mi?”
Deniz kâğıdı açtı. El yazısıyla yazılmıştı:
“Birlikte:
Sessizken bile anlaşabilmek.
Bakışların cümle, gülüşlerin nokta olduğu bir hikâye yazmak.
Seninle başlasın. Ayaz + Deniz.”
Deniz gözlerini kâğıttan kaldırdı, Ayaz’a baktı.
“Ben bu tanımı sevdim,” dedi yavaşça.
“Ve… evet. Evet, sevgili olalım.”
Ayaz başını eğdi, gülümsedi.
“Artık çillerin sadece benim dikkatimi çeksin,” dedi alayla ama yumuşakça.
Deniz gözlerini kısarak baktı.
“Çillim falan deme. Uyarırım.”
“Tamam tamam… ama çil saymaya başlasam, kaçta saymayı bırakayım?”
“1’de.”
İkisi de güldü.
Ayaz bir adım attı, Deniz de.
Aralarındaki mesafe yavaş yavaş eridi.
Ayaz, yavaşça Deniz’in elini tuttu. Parmakları hafifçe birbirine dolandı.
“Ben ilk kez... birine bu kadar sessizce yaklaşıyorum,” dedi Ayaz.
Deniz fısıldadı:
“Ben ilk kez... birine bu kadar kalpten yaklaşıyorum.”
O Gece – Deniz’in Günlüğü
“Bugün 10. gün.
Bugün, kelimelerin yetmediği gün.
Bugün, kalbimin resmî oldu.
Ayaz artık sadece Ayaz değil.
Benim hikâyemin kahramanı.
Ve ben onunki oldum.
Sessizce. Güzelce.”