Cuma sabahıydı. Hava ne soğuktu ne sıcak. Tam ortası. Tıpkı Deniz’in ruh hali gibi. Sınıfa girdiğinde Ayaz çoktan gelmişti. Defterini karalıyordu yine. Ama bu kez Deniz durdu, nefes aldı, yavaşça yanına yürüdü.
“Merhaba,” dedi hafifçe.
Ayaz başını kaldırdı. Gülümsedi. “Günaydın.”
O an, kelimelerin ötesinde bir sıcaklık geçti aralarında. İkisinin de gözlerinde aynı ifade vardı: "Sen buradasın, iyi ki."
İlk Derste, Sınıfta...
Dilek Öğretmen tahtaya bir paragraf yazdı:
“Bazen birini anlamak için kelimelere gerek yoktur. Sadece bakmak, hissetmek yeter.”
“Bu cümle size ne düşündürüyor?” diye sordu.
Ayaz el kaldırdı. Deniz şaşırdı. Ayaz genelde bu tür sorulara katılmazdı.
“Bazen birine anlatamadığın şeyleri, sadece yanında durarak anlatabilirsin. Kelimesiz... ama eksiksiz,” dedi Ayaz. Ve cümle bittiğinde bir saniyelik bakışını Deniz’e çevirdi.
Deniz’in boğazı düğümlendi. Yasemin hafifçe kolunu dürttü. “Kız bu sana söylüyor,” diye fısıldadı ama Deniz cevap veremedi. Kalbi zaten çok ses çıkarıyordu.
Teneffüs – Okul Bahçesi
Ayaz, cebinden bir kâğıt çıkardı. “Bir şey çizdim,” dedi utangaçça.
Deniz baktı. Küçük bir defter sayfasıydı. Çizimde iki kişi vardı:
Biri elinde bir kitapla oturuyordu. Diğeri gözlerini ona dikmişti.
“Bu… sen misin?” dedi Deniz.
“Benim gözümden biri,” dedi Ayaz. “Çok fazla konuşmasa da… çok şey anlatan biri.”
Deniz gözlerini kaçırdı. Kalbi sıkıştı. O an Ayaz’ın yanında olmak, hiçbir şey söylemeden sadece yanında durmak istiyordu.
Okul Çıkışı
Yasemin’le yürürlerken Deniz birden durdu. “Ben dönsem?” dedi.
“Nereye?”
“Okula.”
“Ne diyeceksin?”
“Bilmiyorum. Belki bir şey demem. Belki sadece… orada dururum.”
Yasemin gülümsedi. “Git. Bence çoktan sen olmuşsun.”
Okula Döndüğünde
Ayaz hâlâ oradaydı. Bankta tek başına oturuyordu. Elinde bir kalem, defterine bir şeyler çiziyordu.
Deniz yanına oturdu.
“Biliyor musun?” dedi sessizce.
“Ben seninle konuşmadığımda bile... seni duyuyorum.”
Ayaz başını çevirdi. “Ben de seni... en çok sessizlikte duyuyorum.”
Bir anlık sessizlik. Göz göze geldiler. Deniz gülümsedi. “Ben artık sessizlikten korkmuyorum. Çünkü sen oradasın.”
Ayaz başını eğdi. Cevap vermedi. Ama yavaşça elini kaldırdı ve Deniz’in defterinin kenarına bir şey yazdı:
“Yarın, bizim sessizliğimizi resmîleştirelim mi?”
Deniz baktı. Gülümsedi. “Yani?”
Ayaz onun gözlerine baktı. “Yani… sevgili olalım mı?”
Deniz’in Cevabı:
“Yarın mı? Yarın çok geç.
Bugün, şu an... kalbim zaten seninle dolu.”
Ayaz’ın gözleri parladı.
Bir kuş havalandı bahçeden. Güneş, ikisinin yüzüne aynı açıdan vuruyordu.
Gece, Defter:
“Bazı kelimeler kalbin içinde başlar.
Ve ancak doğru kişiye ulaştığında cümle olur.
Bugün, kalbimin cümlesi yazıldı.
Ayaz...”