Yanaklarımın, üzerimdeki bordo badiden daha kırmızı olduğuna yemin edebilirdim ama kanıtlayamazdım. Arabanın camından içeri, hâlâ harıl harıl çalışan motora bakarken utancımdan yerin dibine girmek istiyordum.
"Şey..." dedim, sesimi olabildiğince masum çıkarmaya çalışarak. "Aslında klimayı açık bıraktım ki... İçerisi ben gelene kadar soğusun. Evet, tamamen bilinçli bir hareketti."
Aras tek kaşını kaldırıp bana baktı. O kadar eğleniyordu ki, gözlerinin kenarları çok tatlı bir şekilde kırışmıştı. "Demek bilinçli bir hareketti? İstanbul’un göbeğinde, kapıları kilitlemeden, anahtarı üzerinde bırakıp yarım saat köfte yemeye gitmek... Kesinlikle harika bir güvenlik stratejisi Yıldız. Söyle bana, sigorta şirketinin bu dâhiyane fikrinden haberi var mı?"
"Of, tamam, dalga geçme!" diyerek arabanın kapısını açtım ve içeri sızan soğuk havayla kendime gelmeye çalıştım. "Sakar ve unutkan olduğumu zaten kabul ettim. Hem bak, arabaya hiçbir şey olmamış. Sapasağlam duruyor."
Aras arabanın açık kapısına yaslandı, yüzündeki o muzip gülümsemeyle bana tepeden baktı. "Olmamış, çünkü dükkandan çıktığımızdan beri gözümün ucu buradaydı. Birinin arabaya yaklaştığını görsem elimdeki tornavidayla müdahale edecektim zaten."
Bunu söylerken sesindeki o hafif sahiplenici ton kalbimi bir kez daha tekletti. Beni korumuştu. Ya da en azından arabamı korumuştu, ki bu da şu an için büyük bir adımdı.
"Teşekkür ederim," dedim, emniyet kemerimi çekerken. Ve tabii ki, kemeri yerine takmadan önce alışkanlıkla içimden saydım: Bir, iki, üç, dört. ÇIT.
Aras kemeri tam dört kere düzeltip oturtmamı izlerken hafifçe gülümsedi. "Sana iyi geceler rızık kapım," dedi, kapıyı kapatmadan önce. "Giderken kapıları kilitlemeyi unutma. Hatta istersen arkandan arabayı ben kilitleyip anahtarı camdan içeri atayım, sana daha çok güveniyorum."
"Çok komiksin Aras, gerçekten," dedim gözlerimi devirerek. "İyi geceler."
Arabayı çalıştırıp sokağın köşesinden dönene kadar dikiz aynasından ona baktım. Yolun kenarında durmuş, elleri cebinde arkamdan bakıyordu. İç sesim keyifle mırıldandı: Kızım, bu çocuk senin yüzünden dükkanı sigortalatır, benden söylemesi.
Eve gelip kendimi yatağa attığımda saat gece yarısını geçiyordu. Telefonumu elime aldım. Numarasını dün gece "Çilingir Aras" diye kaydetmiştim ama bu yaşadıklarımızdan sonra bu isim hem çok resmi hem de fazla sıradan kalmıştı. Ekranı kaydırıp ismi sildim. Kendi kendime kıkırdayarak parmaklarımı ekranda oynattım ve yeni ismi kaydettim:
"Rızık Ortağım 🤩”
Tam telefonu komodine koyacaktım ki ekran aydınlandı. Sabah yüzüne telefon kapattığım o numaradan mesaj vardı.
Gönderen: Rızık Ortağım🤩
"Eve varınca bana mesaj at demiştim ama arabayı stop etmeyi unutup dükkanıma dalan birinin bunu hatırlayacağını pek sanmıyorum. Vardın mı?"
Ekrana bakıp aptal gibi sırıtmaya başladım.
Gönderen: Yıldız
"Vardım merak etme. Arabayı da stop ettim, kapıları da kilitledim. Hatta emin olmak için kapıyı tam dört kere kontrol ettim."
Cevap saniyeler içinde geldi.
Gönderen: Rızık Ortağım 🤩
"Güzel. O zaman rüyamda dükkanımın diğer sağlam kapılarını kırmaman dileğiyle, iyi geceler Yıldız."