Yoruldum dinlemekten,
Lanet okuyan sesini.
Değişen maskelerini,
'Ben dürüstüm' diyerek sakladın.
Oysa sen de aynıydın,
Yalanlarını yargıladıklarınla.
Çirkin yüzün gölgeledi,
Sana duyduğum sevgiyi.
Korkunç bakışların oldu birer kabus bana.
Koparıp koysam önüne kulaklarımı rahatlar mıydın?
Belki de daha çok severdin
Kan emer gibi ruhumu tüketmeyi.
Neden bir zamanlar huzur veren sesin şimdi beni lanetliyor?
Neden bakışların beni nefretle titretiyor?
Neden seninle yaşamak böylesine zor?
Neden varlığım yanında yok olmayı diliyor?
