Öyle özledim ki kulağımda çınlayan sesini, güneşten sıcak gülümsemeni...
Nefesim kesiliyor.
Burnum sızlıyor yokluğunda, kalbim ağrıyor.
Gözlerim, hep gidişini izleyen gözlerim...
Öyle acınası haldeyim ki ruhum hep geçmişte yaşıyor.
Her yabancıda seni arıyorum.
Her nefesimde bir gün gelecek olman umuduyla yaşıyorum.
Büyümeyi reddeden küçük bir çocuk gibiyim.
Beni bıraktığında çocuktum geldiğinde de çocuk olmak istedim.
Zaman müsaade etmedi.
Ah o zaman, hani her şeyin ilacıydı?
Öyleyse ben neden zaman geçtikçe kötüleştim?
***
