Burada, işte tam burada yılgın hayatımdan vazgeçiyorum. Beni karanlığa iten herkese sırtımı dönüyorum. En çok da sana sırtımı dönüyorum. En çok canımı sen acıttın çünkü. Bana karşı bu dünyada senden daha körü yoktu. Gerçi kimsenin beni görmesi için çırpınmadım. Zaten kimse de görmedi. Bir tek sana duyurmaya çalıştım sesimi. Sense hep kulaklarını tıkadın. Görmek istediklerinden ötesi yoktu. Gerçekliğe perde çeken ilk sendin. Ben de senin izinden gittim. Şimdi ise yaşamak, tek bir düzgün nefes almak için çırpınıyorum. Sanki biri ayak bileğime dünyanın en ağır taşını zincirlemiş de beni denizin karanlık sularına atmış gibiydim. Yüzeye çıkmaya çalıştıkça zincirler tarafından aşağı çekilen bir zavallıydım. Artık bitmeli. Ben o zincirleri kırıp nefes almak için hazırım. Düştüm ve yıllarca kalkamadım. Şimdi yavaş bile olsa doğrulmaya başlıyorum. Düştüğüm yerden daha güçlü kalkmak için. Gagasını kayalara vurup parçalayan, pençelerini koparan, kartlaşan tüylerini yolan bir kartal gibi olmak istiyorum. Çünkü kartallar bunu yaşamak için yaparlar. Bir zamanlar onları güçlü kılan yanları zayıfladığında bundan kurtulup yeniden güçlenmek için... Yeniden yaşamak için...
Bölüm 2
2
