Ben her geçen gün aldığı nefeslerden yorgun düşen aptal,
Sen ise bakışlarıyla kalbime buz saplayan...
Sen ki acımasız sözleriyle aklımın iplerini koparan...
Sen ki benim sonum.
En kıymetlimsin sen,
Belki de bundan ruhum çekiliyor nefretinle baş başa kalınca.
Sen ki bana sağır olmayı dileten,
Sen ki bana ölümü özleten,
Sensin sebebi nefes diye soluduğum zehrin.
Işığından parlak ışık yok
Ama karanlıkta huzur bulmaya itilen benim katilim sensin.
Sen güçlü bir ışıksın
Bense sıcaklığında tüyleri yanmış nankör kuş.
Anlamayan, duymayan zalim yargıç !
Kalemimi kıran parmakların sahibi sensin.
