''Ben boşanmam senden,boşanmam anlamıyor musun? Yapamam sensiz...''
Umutsuzluğun sardığı kadın canı çıkarcasına bağırıyordu.Hareket etmek o kadar zordu ki sanki biri ayaklarımı yere yapıştırmış,bu manzarayı izlememi özellikle istiyor gibiydi.Pencerenin ardından birbiriyle tartışan iki kişiyi izlemeye devam ettim.
Derya kendini boşluğa bırakırcasına dizlerinin üstüne çöküp, bağırarak ağlamaya başladı.
''Sen de anlamıyorsun beni,kimse anlamıyor.Seni çok seviyorum ve ne olursa olsun bırakmayacağım.'' Bu kelimeleri söyledikten sonra gözyaşlarını hırsla silip,az önce hiçbir şey olmamış gibi ayağa kalkıp dimdik bir şekilde Murat'a baktı.Karşısında takım elbisesi kırışmış,saçı başı dağılmış adam ise kollarını göğsünde birleştirip,bıkmış bir şekilde Deryaya bakıp,ardından hafifçe gülümsedi.
Çok acımasız bir gülümsemeydi.Mutluluk barındırmayan,can yakan...
''Peki sevgilim olduğunu söylesem? Yine aynı yüzsüzlüğü yapabilecek misin?''
Derya'nın yüzünü göremesem de umutlarının yere düşen küllerini hissettim.Çok aşık bir kadındı ve kocasından beklediği ilgiyi,kocası başka bir kadına gösteriyordu.Ne hissetmem gerektiğini bilemediğim bir manzaraya şahit oluyordum ve içimdeki huzursuzluğun büyüyüp beni boğmaya başlaması hiç hoşuma gitmiyordu.
Kadının çaresiz ve sessiz,fısıltı şeklinde çıkan sesini duydum.
''Ne diyorsun sen? O ne demek? Ben varken, ben seni bu kadar severken sen başka kadınlara nasıl kucak açabildin bizim çocuklarımıza nasıl ihanet edebildin söylesene.''
Son cümlelerinde sesi oldukça yükselmişti.Ama Murat ona rağmen sakindi.
''Seni sevmiyorum Derya.Seni sevmiyorum.'' Dişlerini sıkarak ve üstüne bastırarak söylediği cümleler kadında bir etki bırakmamış gibiydi.
''Umurumda mı Murat, umurumda mı? O kadına seni asla yar etmem.Benimsin ve çocuklarımın babasısın.Yapamam bunu hayır.'' Başını çaresizlik içeren cümlesiyle iki yana salladı.
Karşısındaki adam sanki hırsını kollarından alırmış gibi göğsünde birleştirdiği kollarını serbest bırakıp,kadına bağırmaya başladı.
''Yüzsüz olma, istemiyorum seni.İstemiyorum.Çocuklarınla ne yaparsan yap.Boşanacağız o kadar.'' Bu cümlesini söyledi ve kapıya doğru yöneldi.Ama Deryada hiçbir etki bırakmamıştı sözleri.Hızlıca adamın koluna yapışıp,çaresizliğin terk etmediği sesiyle,hıçkırıkların arasından birkaç kelime sarf etti.
''Ne olur yapma Murat.Ne olur.Öldürürüm kendinimi ama yapamam sensiz.Hem ben...ben ikinci karın bile olurum.''
Murat tiksintiyle yüzünü buruşturup,Deryayı bir hışımla itekleyip hızla dış kapıya yöneldi.
Ardında sadece gözü yaşlı bir kadın değil,gözyaşlarının birçok hayatı ıslattığı ihanetler,yalanlar bıraktı.
Oturduğum yerden hırsla kalkıp,elimdeki defteri sinirle duvara fırlattım.İhanetler,yalanlar o kadar sarmıştı ki etrafımı,bir çıkış yolu aramaya çalıştıkça daha da batıyordum o çukura.Merakıma engel olamayıp bazı şeyleri derinleştirmek neyime mâl olacaktı hiç bilmiyordum.
Eski evimizde çok önceden böyle bir günlük bulmuştum.Tam olarak yerde salonun ortasında.Ve o gün annem kaybolmuştu.Eşyalarıyla birlikte gitmiş bir daha gelmemişti.Bu günlüğü anneminde okuduğu çok belliydi.
Ne olursa olsun babamdan vazgeçmeyen annem o gün babamdan ve bizden vazgeçip kayıplara karışmıştı.
Annemin bize olan sevgisi babamın ona gösterdiği ilgi kadardı demek ki...
Bu günlüğün sahibi kimdi bilmiyordum.Ve benim tek merakım bu günlüğün sahibi,yalanların üzerine kurulmuş hayatın ihaneti olmaya gelen kadındı.
